Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (WSA), postanowieniem z dnia 14 czerwca 2005 r. o sygn. akt II SA/GI 381/05, orzekł o odmówie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach; tymże postanowieniem organ drugiej instancji uchylił postanowienie w części dotyczącej wyliczenia wysokości opłaty legalizacyjnej i orzekł nową jej wysokość. W pozostałym zakresie postanowienie organu pierwszej instancji utrzymano w mocy. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji został zawarty w skardze skierowanej do Sądu przez T. i S. K.. We wniosku stwierdzono, że wysokość ustalonej opłaty legalizacyjnej jest niewspółmierna do wartości samego obiektu, którego opłata dotyczy.
Na wyżej wymienione postanowienie WSA, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) wniosły strony skarżące. W swym piśmie skarżący zawarli wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia WSA oraz o wstrzymanie wykonania postanowienia organu nadzoru budowlanego. W uzasadnieniu strony skarżące kwestionowały stanowisko organu o dokonanej samowoli budowlanej. W końcowej części zażalenia podniesiono, że wysokość opłaty jest niewspółmierna do wartości zrealizowanej inwestycji przez co zagraża podstawowym interesom życiowym skarżących oraz ich rodziny. Wskutek uiszczenia opłaty strony nie byłyby w stanie samodzielnie funkcjonować, gdyż nie wystarczyłoby im środków na zaspokojenie niezbędnych potrzeb. Zdaniem skarżących tych argumentów nie chciał dostrzec WSA wydając zaskarżone postanowienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
wniesione zażalenie nie może zostać uwzględnione, gdyż postanowienie WSA nie narusza prawa.
Kontrola NSA dotycząca zaskarżonego postanowienia sprowadza się do ustalenia czy WSA wydając orzeczenie dopuścił się naruszeń prawa o jakich mowa w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.). Przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie w postępowaniu zażaleniowym na podstawie art. 197 § 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie należało przede wszystkim zbadać czy Sąd pierwszej instancji nie uchybił normie zawartej w art. 61 p.p.s.a. i czy to naruszenie nie wpłynęło na wynik postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.
Zdaniem NSA wniosek stron skarżących nie mógł zostać rozpoznany w innym sposób niż uczynił to WSA w postanowieniu z dnia 14 czerwca 2005r. o sygn. II SA/Gl 381/05. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. wymaga od stron aby w swym wniosku wykazały zaistnienie trudnych do odwrócenia skutków bądź wyrządzenia znacznej szkody. We wniosku o wstrzymanie wykonania strony skarżące nie starały się udowodnić zaistnienia tych przesłanek. Stwierdzono jedynie, że wysokość opłaty jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego, gdyż jest równa wartości wzniesionego obiektu. Taki pogląd nie przekonywał o zasadności zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie mogą więc skutecznie zarzucać WSA, że nie chciał uwzględnić negatywnych skutków zaskarżonego orzeczenia organu nadzoru budowlanego. Strony skarżące nie umożliwiły Sądowi odniesienie się do tych skutków, a na istnienie przesłanek do zastosowania ochrony tymczasowej dość oszczędnie wskazano dopiero w uzasadnieniu wniesionego zażalenia. Zażalenie koncentruje się na podważeniu legalności postanowienia organu nadzoru budowlanego.
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 197 § 1 i 2 w zw. z art. 61 § 3 i 5 oraz art. 194 § 1 pkt 2 p.p.s.a.