Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (WSA) postanowieniem z dnia 13 czerwca 2005 r. o sygn. akt II SA/GI 382/05 orzekł o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach. Zaskarżonym postanowieniem organ drugiej instancji uchylił postanowienie w części dotyczącej wyliczenia wysokości opłaty legalizacyjnej i ustalił jej nową wysokość. W pozostałym zakresie postanowienie organu pierwszej instancji utrzymano w mocy. Wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia został zawarty w skardze skierowanej do Sądu przez J. M.. We wniosku stwierdzono, że wysokość ustalonej opłaty legalizacyjnej jest niewspółmierna do wartości samego obiektu, którego opłata dotyczy.
Na wyżej wymienione postanowienie WSA, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) wniosła strona skarżąca – J. M.. W swym piśmie skarżący zawarł wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia WSA oraz o wstrzymanie wykonania postanowienia organu nadzoru budowlanego. W uzasadnieniu środka odwoławczego strona skarżąca kwestionuje stanowisko organu o dokonanej samowoli budowlanej. W końcowej części zażalenia podniesiono, że wysokość opłaty jest niewspółmierna do wartości zrealizowanej inwestycji przez co zagraża podstawowym interesom życiowym skarżącego oraz jego rodziny. Wskutek uiszczenia opłaty strona nie byłaby w stanie samodzielnie funkcjonować, gdyż nie wystarczyłoby środków na zaspokojenie niezbędnych potrzeb. Zdaniem skarżącego, tych argumentów nie dostrzegł WSA wydając zaskarżone postanowienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co, następuje:
wniesione zażalenie nie może zostać uwzględnione, gdyż postanowienie WSA nie narusza prawa.
Kontrola NSA dotycząca zaskarżonego postanowienia sprowadza się do ustalenia, czy WSA wydając orzeczenie dopuścił się naruszeń prawa o jakich mowa w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.). Przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie w postępowaniu zażaleniowym na podstawie art. 197 § 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie należało przede wszystkim zbadać czy Sąd pierwszej instancji nie uchybił normie zawartej w art. 61 p.p.s.a. i czy to naruszenie nie wpłynęło na wynik postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.
Zdaniem NSA wniosek J. M. nie mógł zostać rozpoznany w inny sposób niż uczynił to WSA w postanowieniu z dnia 13 czerwca 2005r. o sygn. II SA/Gl 382/05. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. wymaga od stron aby w swym wniosku wykazała zaistnienie trudnych do odwrócenia skutków bądź wyrządzenie znacznej szkody. We wniosku o wstrzymanie wykonania J. M. nie starał się udowodnić zaistnienie tych przesłanek. Stwierdzono jedynie, że wysokość opłaty jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego, gdyż jest równa wartości wzniesionego obiektu. Taki pogląd nie przekonywał o zasadności zastosowania w konkretnym przypadku 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie miał podstaw by skutecznie zarzucać WSA, że nie uwzględnił negatywnych skutków zaskarżonego orzeczenia organu nadzoru budowlanego. Strona skarżąca nie umożliwiła Sądowi odniesienie się do tych skutków, a na istnienie przesłanek do zastosowania ochrony tymczasowej dość oszczędnie wskazano dopiero w uzasadnieniu wniesionego zażalenia. Zażalenie koncentruje się na podważeniu legalności postanowienia organu nadzoru budowlanego.
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 197 § 1 i 2 w zw. z art. 61 § 3 i 5 oraz art. 194 § 1 pkt 2 p.p.s.a.