Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (WSA) postanowieniem z dnia 25 maja 2005 r. o sygn. akt II SA/Kr 359/05 orzekł o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu (SKO). Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji został zawarty w skardze skierowanej do Sądu przez J. T.. We wniosku stwierdzono, że decyzja Kolegium spowoduje nieodwracalne skutki prawne.
Na wyżej wymienione postanowienie WSA, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) wniosła strona skarżąca. W swym piśmie skarżąca zawarła wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia WSA oraz o wstrzymanie wykonania decyzji SKO. w zażaleniu zarzucono podjętemu przez Sąd rozstrzygnięciu naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.). Zdaniem skarżącej Sąd błędnie ocenił sytuację faktyczną, która uzasadniała wstrzymanie wykonania decyzji SKO. Decyzja SKO spowoduje powstanie nieodwracalnych dla skarżącej skutków. Skarżąca w sposób nieodwracalny straci możliwość zabudowy swoich działek; jej działki, które sąsiadują z nieruchomościami inwestowanymi stracą na wartości. Wskazano też na błędy pisarskie w treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia WSA.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
wniesione przez skarżącą zażalenie nie może zostać uwzględnione, gdyż postanowienie WSA nie narusza prawa.
Wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji administracyjnej wydanej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Analiza przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z późn. zm., zwana dalej ustawą o planowaniu przestrzennym), prowadzi do wniosku, że istota tego rodzaju decyzji sprowadza się do udzielenia wnioskodawcy odpowiedzi na pytanie czy konkretna nieruchomość może zostać zainwestowana w określony sposób oraz ustalenia warunków realizacji tej inwestycji. Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy czy decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest potrzebne jeżeli dla inwestowanego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który wszedł w życie po 1 stycznia 1995r.
Dla przedmiotowej sprawy decydujące znaczenie ma unormowanie art. 63 ust. 3 ustawy o planowaniu przestrzennym. Według literalnej treści tego przepisu decyzja ustalająca warunki zabudowy nie rodzi prawa do terenu oraz nie narusza prawa własności oraz interesów osób trzecich. Z powołanego wyżej unormowania wynika więc, że decyzja ustalająca warunki zabudowy nie wpływa na sposób wykonywania prawa własności na działce inwestowanej oraz nieruchomościach sąsiednich. Na te uprawnienia nie wpływa zaskarżona do WSA decyzja SKO. Na jej mocy organ uchylił decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Nie przesądzono więc o tym, czy projektowana inwestycja będzie mogła zostać w przyszłości zrealizowana na określonym przez wnioskodawców terenie. Skutki decyzji SKO oddziaływają wyłącznie na prowadzone przez organy postępowanie administracyjne. Można więc mówić tu o wyłącznie procesowych konsekwencjach decyzji organu odwoławczego. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie wpływa w jakikolwiek sposób na sferę materialnych uprawnień strony skarżącej. Jeżeli nawet decyzja SKO ustalałaby warunki zabudowy, to wobec powołanej wyżej treści art. 63 ust. 3 ustawy o planowaniu przestrzennym trudno byłoby wykazać spełnienie przesłanek do uzyskania ochrony tymczasowej.
Z tych powodów zaskarżona przez J. T. decyzja nie może wyrządzić jej szkody jak również spowodować trudnych do odwrócenia skutków. Całkowicie bezzasadny jest zarzut, iż zaskarżona decyzja uniemożliwi skarżącej zabudowę nieruchomości. Skarżąca nie wskazała powodów z jakich decyzja SKO miałaby jej przeszkodzić w zrealizowaniu własnych zamiarów budowlanych. Chybione są również argumenty odwołujące się do obniżenia wartości nieruchomości należących do J. T..
Wobec wyżej opisanego stanu prawnego i faktycznego należy stwierdzić, że skarżąca nie udowodniła, że będąca przedmiotem skargi decyzja może wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. W rezultacie zaskarżone do NSA postanowienie WSA w Krakowie odpowiada prawu. Do uwzględnienia zażalenia nie przekonują także błędy pisarskie zawarte w uzasadnieniu orzeczenia WSA. Te błędy nie mogą bowiem stanowić podstaw uwzględnienia zażalenia określonych w art. 174 p.p.s.a. Przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie w postępowaniu zażaleniowym na zasadzie art. 197 § 2 p.p.s.a.
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 197 § 1 i 2 w zw. z art. 61 § 3 i 5 oraz art. 194 § 1 pkt 2 p.p.s.a.