Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 kwietnia 2010 r. B. D. i R. D. wnieśli skargę na postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej.
Zarządzeniem z dnia 20 maja 2010 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wezwał skarżących do solidarnego uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 2500 zł stosownie do § 1 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
Postanowieniem z dnia 8 lipca 2010 r. sygn. akt II OZ 667/10 Naczelny Sąd Administracyjny, w wyniku rozpoznania zażalenia skarżących, uchylił przedmiotowe zarządzenie z dnia 20 maja 2010 r.
Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Białymstoku, zarządzeniem z dnia 14 lipca 2010 r. ponownie wezwał skarżących do solidarnego uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 2000 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Pismem z dnia 22 lipca 2010 r. B. D. i R. D. wnieśli zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 lipca 2010 r. wnosząc o zmianę wysokości wpisu stosunkowego w kwocie 2000 zł na wpis stały.
W uzasadnieniu zażalenia podnieśli, iż wpis sądowy powinien wynosić 500 zł zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazali, że skarga nie dotyczy należności pieniężnej, a jedynie konstytucyjności przepisów na podstawie których została nałożona opłata legalizacyjna.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub wpis stały. Pismami wszczynającymi postępowanie w sprawie są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.
Jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 216 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 231 p.p.s.a., w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne pobiera się wpis stosunkowy, w innych zaś pobiera się wpis stały. Oznacza to, że o tym, czy strona będzie obowiązana uiścić wpis stosunkowy czy też wpis stały, decyduje charakter sprawy, a ściślej to, czy przedmiot skargi wiąże się z określonymi świadczeniami pieniężnymi (S. Babiarz, P. Zabornia, Wpis stały i wpis stosunkowy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Sądowy 2005 Nr 5, poz. 154). W myśl § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w przypadku, gdy wartość przedmiotu zaskarżenia przekracza 100.000 zł, wpis stosunkowy wynosi 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł.
Z analizy akt niniejszej sprawy wynika, iż skarga dotyczy postanowienia Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku ustalającego wysokość opłaty legalizacyjnej w wysokości 125.000 zł. W tej sytuacji mając na względzie wartość przedmiotu zaskarżenia uznać należy, że prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wezwał skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 2000 zł w oparciu o § 1 pkt 4 powołanego rozporządzenia.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego bez znaczenia pozostają natomiast intencje strony skarżącej przy wnoszeniu skargi, a zatem to, czy domaga się uchylenia rozstrzygnięcia z uwagi na niewłaściwie określoną kwotę należności pieniężnych, czy też dostrzegając niekonstytucyjność przepisu stanowiącego podstawę prawną zaskarżonego postanowienia.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.