Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę kasacyjną L. S. (skarżącego) od wyroku tego Sądu z dnia 5 kwietnia 2016 r.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w dniu 17 sierpnia 2016 r. ustanowiony przez Okręgowa Izbę Radców Prawnych w Krakowie pełnomocnik r. pr. P. G. złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, którą doręczono skarżącemu w dniu 7 września 2016 r. W dniu 26 stycznia 2017 r. do Sądu wpłynęła skarga kasacyjna innego pełnomocnika skarżącego adw. M. K. Wskazując na powyższe, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w świetle art. 177 § 1 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) skarga kasacyjna została złożona z naruszeniem przepisów. Opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej została w dniu 7 września 2016 r. doręczona prawidłowo skarżącemu, co oznacza, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej wskazany w art. 177 § 4 P.p.s.a. upływał z dniem 7 października 2016 r. Nowy pełnomocnik z wyboru złożył skargę kasacyjną w dniu 26 stycznia 2017 r., a więc z uchybieniem terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Z tych przyczyn orzeczono jak na wstępie na podstawie art. 178 P.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył L. S., zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, a na wypadek nie uwzględnienia tego żądania o zmianę zaskarżonego postanowienia i przyjęcie skargi kasacyjnej. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:
- 1. obrazę przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 178 P.p.s.a. w związku z art. 177 § 4 P.p.s.a. poprzez ich niedopuszczalne zastosowanie i uznanie, że skarga kasacyjna została wniesiona z uchybieniem terminu,
- 2. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 177 § 6 P.p.s.a. w związku z art. 177 § 5 P.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 177 § 1 P.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Z kolei w świetle § 4 tej normy prawnej: "jeżeli pełnomocnik wyznaczony na podstawie art. 253 § 2 nie stwierdza podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, składa w sądzie, w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej, sporządzoną przez siebie opinię w tym przedmiocie wraz z odpisem dla strony, dla której został ustanowiony. Sąd doręcza odpis opinii stronie. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej przez stronę biegnie od dnia doręczenia odpisu opinii, o czym sąd poucza stronę, dokonując doręczenia".
W świetle powyższych przepisów, podzielić należało ocenę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu, że termin do wniesienia w sprawie skargi kasacyjnej upłynął w dniu 7 października 2016 r. Wbrew natomiast twierdzeniom niniejszego zażalenia złożenie ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy pozostawało bez wpływu na sposób obliczania tego terminu. Dla skarżącego ustanowiono radcę prawnego na wcześniejszym etapie postępowania (postanowieniem referendarza sądowego z dnia 21 czerwca 2016 r.), zaś okoliczność, że pełnomocnik nie złożył zgodnie z oczekiwaniem strony środka zaskarżenia w postaci skargi kasacyjnej, ale sporządził opinię o braku postaw do jej wniesienia, nie zamykała stronie możliwości wszczęcia postępowania kasacyjnego. Strona została bowiem poinformowana o treści art. 177 § 4 P.p.s.a. wraz z doręczeniem jej przez Sąd odpisu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, a więc że termin do wniesienia przez nią skargi kasacyjnej biegnie od dnia doręczenia jej odpisu opinii i mogła w tym czasie podjąć stosowne działania celem sporządzenia (z zachowaniem przymusu adwokacko – radcowskiego) przedmiotowego środka zaskarżenia.
Z tych przyczyn jako niezasadny należało oceniać zarzut naruszenia art. 178 w związku z art. 177 § 4 P.p.s.a., bowiem podstawy odrzucenia przez Sąd pierwszej instancji skargi kasacyjnej jako spóźnionej pozostawały prawidłowe.
Za nietrafiony należało uznać również zarzut naruszenia art. 177 § 6 w związku z art. 177 § 5 P.p.s.a. Wbrew twierdzeniom autora zażalenia przepisy te nie wymagają od Sądu, aby ten ocenił w określonej formie procesowej, sporządzoną w sprawie opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej odnośnie jej staranności, a skarżący mógł się z tą oceną zapoznać. Samo doręczenie odpisu tejże opinii świadczy o tym, że Sąd nie dopatrzył się podstaw do uznania jej za niestaranną. Z kolei przepis art. 177 § 6 P.p.s.a. nie mógł znaleźć zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy.
W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił rozpoznawane zażalenie.