Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 7 lipca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 127/16, odrzucił skargę P. Z. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
W uzasadnieniu Sąd podał, że zarządzeniami Przewodniczącej Wydziału z dnia 19 stycznia 2016 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi przez złożenie jednego odpisu skargi wraz z załącznikami oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł – w terminie siedmiu dni – pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenia zostały doręczone skarżącemu w dniu 29 stycznia 2016 r. Termin upłynął bezskutecznie w dniu 5 lutego 2016 r.
Pismem z dnia 10 lutego 2016 r. skarżący poinformował, że w dniu 29 stycznia 2016 r. (data wpływu wezwań do miejsca pracy skarżącego) nie mógł osobiście odebrać ww. wezwań ze względu na przebywanie w tym czasie na urlopie wypoczynkowym. Na tę okoliczność skarżący załączył stosowne zaświadczenie, wskazał też, że wezwania odebrał w dniu 8 lutego 2016 r., który był jego pierwszym dniem roboczym. Skarżący zwrócił się o uwzględnienie tego faktu przy "obliczaniu terminów zawitych". Jednocześnie, w dniu 10 lutego 2016 r. skarżący uiścił wpis od skargi.
Zarządzeniem z dnia 26 lutego 2016 r. wezwano skarżącego do wskazania, czy jego pismo z dnia 10 lutego 2016 r. stanowi wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem uznania, że stanowi ono taki wniosek. W odpowiedzi skarżący wskazał, że jego pismo z dnia 10 lutego 2016 r. należy uznać za wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Postanowieniem z dnia 12 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Na postanowienie nie złożono zażalenia.
Dalej Sąd stwierdził, że skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi, tj. nie nadesłał odpisu skargi wraz z załącznikami, jak również nie został mu przywrócony termin do uzupełnienia braków formalnych skargi. Ponadto wpis od skargi uiszczony został w dniu 10 lutego 2016 r. z uchybieniem terminu, który upłynął w dniu 5 lutego 2016 r.
Z tych względów Sąd – na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. – odrzucił skargę.
Skarżący w zażaleniu na powyższe postanowienie zarzucił, że został wprowadzony w błąd ponieważ Sąd pierwszej instancji w postanowieniu z dnia 12 maja 2016 r. stwierdził, że "w rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu skarżący zachował 7 dniowy termin określony w art. 87 § 1 p.p.s.a.. Jak wynika bowiem z treści uzasadnienia wniosku ustanie przyczyny uchybienia terminu nastąpiło w dniu 8 lutego 2016 r." Z kontekstu skarżący wywnioskował, że jako początek biegu terminu został przyjęty dzień 8 lutego 2016 r. W tym dniu doręczono mu pismo z Sądu, które pokwitował w książce korespondencji przychodzącej do Komendy Rejonowej Policji Warszawa V. Podniósł ponadto, że wskazanie adresu dla doręczeń miejsca pracy nie upoważniało do doręczenia przesyłki osobom trzecim i nie zwalniało Poczty Polskiej z obowiązku pozostawienia awiza.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. art. 47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze. zm., dalej: "p.p.s.a."), do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika. Przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi zaś, iż w wypadku gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepisem szczególnym w stosunku do art. 49 § 1 p.p.s.a. jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi wprowadza sankcję w postaci jej odrzucenia.
Zgodnie natomiast z art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należy wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (§ 3).
W niniejszej sprawie zarządzeniami z dnia 19 stycznia 2016 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi przez złożenie jednego odpisu oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia. Skoro zarządzenia doręczono skarżącemu na wskazany adres w dniu 29 stycznia 2016 r., to termin do ich wykonania upłynął z dniem 5 lutego 2016 r. Z akt sprawy wynika, że w wyznaczonym terminie obowiązki wynikające z zarządzeń nie zostały wykonane. Skarżący złożył wprawdzie wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i uzupełnił braki formalne i fiskalne skargi w dniu 10 lutego 2016 r., jednak prawomocnym postanowieniem Sądu z dnia 12 maja 2016 r. termin nie został przywrócony.
Okoliczności podniesione w zażaleniu, odnoszące się do początku biegu terminu do uzupełniania braków skargi oraz prawidłowości doręczenia przesyłki zawierającej wezwania do ich uzupełnienia, zostały poddane ocenie w prawomocnym postanowieniu Sądu I instancji z dnia 12 maja 2016 r. Błędne przekonanie skarżącego co do daty, od której obliczane były terminy procesowe w rozpoznawanej sprawie pozostaje bez wpływu na ocenę zaskarżonego postanowienia.
W konsekwencji stwierdzić należy, że wobec nieuzupełnienie braków formalnych i fiskalnych skargi w zakreślonym terminie, pomimo prawidłowo skierowanego do skarżącego wezwania do uzupełnienia ww. braków, zasadnie Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.