Uzasadnienie
W dniu 1 czerwca 2010 roku J.J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 29 kwietnia 2010 roku w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego z tytułu pomocy przymusowej.
Zarządzeniem z dnia 21 czerwca 2010 roku Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193).
Skarżący złożył zażalenie na powyższe zarządzenie wskazując, że nie jest w stanie ponieść kosztów wpisu i wnosząc o uchylenie opłaty.
Sąd I instancji wezwał skarżącego do jednoznacznego wypowiedzenia się czy pismo powyższe jest zażaleniem na zarządzenie z dnia 21 czerwca 2010 r. czy też wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.
Skarżący wyjaśnił, że wnosił o uchylenie opłaty a nie o zapomogę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści § 2 ust. 3 pkt 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193), wpis stały w sprawach z zakresu skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, a dotyczących kombatantów wynosi 100 zł. Zasadnie zatem Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu właśnie w tej wysokości.
Skarżący w treści zażalenia nie podniósł żadnych argumentów zmierzających do zakwestionowania kwoty wpisu objętego wezwaniem, ograniczając się jedynie do opisania swojej trudnej sytuacji materialnej. Wyjaśnić zatem należy, że trudna sytuacja materialna nie uzasadnia uchylenia zarządzenia o wezwaniu do wpisu. Zasadą jest, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem. Wyjątki od tej zasady w odniesieniu do określonych podmiotów zostały przewidziane w art. 239 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jednakże przepis ten nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Kolejnym wyjątkiem od zasady obowiązku ponoszenia kosztów sądowych jest instytucja zwolnienia od kosztów sądowych, jednakże skarżący jednoznacznie wskazał, że nie chce korzystać z dobrodziejstwa prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.