Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2040/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek H.O., K.O., B.O., A.O. o wstrzymanie wykonania postanowienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku likwidacji otworów okiennych.
Sąd I instancji wskazał, iż pismem z dnia 16 sierpnia 2012 r. skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wywodząc, że zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OZ 501/06, przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony.
Skarżący podnieśli, iż o takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w powyższym przepisie i z taką sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyli, że w niniejszej sprawie zachodzi też obawa zagrożenia dla ludzi, albowiem okienka pełnią funkcję wentylacyjną w przedwojennym budynku.
W uzupełnieniu wniosku, przy piśmie z dnia 16 września 2012 r. skarżący przedłożyli kopię decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], odmawiającej H.O. wejścia w teren nieruchomości położonej przy ul. S. 3A, w związku z koniecznością przeprowadzenia prac remontowych na zewnątrz budynku przy ul. S. 5 w Warszawie. Wyżej wymieniona decyzja, jak zaznaczyli, została złożona na okoliczność wykazania, iż zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja jest niewykonalna z przyczyn prawnych i faktycznych.
Rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd I instancji wskazał, że skarżący nie wykazali możliwości zajścia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji wynikających z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. Dalej jako "p.p.s.a."), gdyż wniosek nie został właściwie uzasadniony. W ocenie Sądu I instancji wnioskodawcy nie wykazali z jaką konkretnie szkodą lub z trudnymi do odwrócenia skutkami, będzie się dla nich wiązać wykonanie zaskarżonej decyzji. Poza ogólnikowym stwierdzeniem, z powołaniem się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący nie uprawdopodobnili, że wystąpią negatywne następstwa wykonania decyzji przed rozpatrzeniem skargi, w sferze materialnej, czy niematerialnej.
W ocenie Sądu I instancji za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie przemawia okoliczność, że "zachodzi obawa zagrożenia dla ludzi, bowiem okienka pełnią funkcję wentylacyjną w przedwojennym budynku", co zaznaczono w skardze, że stanowią one dodatkową wentylację dla łazienek wyposażonych w piecyki gazowe. Sąd I instancji uznał, iż wstrzymania wykonalności decyzji nie uzasadnia również powołana przez skarżących decyzja Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 8 sierpnia 2012 r., albowiem czym innym jest wejście na teren sąsiedniej nieruchomości, celem wykonania prac remontowych, a czy innym, w celu wykonania obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego.
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli H.O., K.O., B.O. i A.O. zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. wnieśli o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wnieśli o dopuszczenie dowodu z dokumentu na okoliczność doprowadzenia przez organ w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji i na okoliczność nieodwracalnych skutków tj. zamurowania okienek przed rozpoznaniem skargi i na okoliczność iluzorycznej ochrony w przypadku uwzględnienia skargi. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono argumenty tożsame z argumentami wniosku.
W odpowiedzi na wniosek uczestnik postępowania J.J. wniósł o oddalenie zażalenia w całości. W uzasadnieniu uczestnik postępowania podzielił stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji podnosząc dodatkowo, że gdyby usunięcie otworów okiennych stanowiło zagrożenie dla życia ludzi to organ nie wydałby decyzji nakazującej usunięcie tychże otworów okiennych, które zostały wykonane w warunkach samowoli budowlanej. Nadto zdaniem uczestnika postępowania zarówno zamurowanie otworów okiennych jak ich ponowne umieszczenie nie powinno stanowić problemów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie ma uzasadnionych podstaw.
Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku.
Podkreślić należy, iż niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Jednakże dla takiego wyjątkowego uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia konieczne jest właściwe uzasadnienie wniosku. Właściwe uzasadnienie powinno zaś odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak dokładnego wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, nie publ.).
Odnosząc się do argumentacji zawartej w zażaleniu, to przede wszystkim zauważyć trzeba, iż są to również ogólne twierdzenia niepoparte żadnymi dowodami oraz zebranym w sprawie materiałem dowodowym, jak również stanowiskiem zawartym w odpowiedzi na zażalenie złożonej przez uczestnika postępowania. Ma to o tyle istotne znaczenie, gdyż stosownie do art. 133 § 1 w związku z art. 166 p.p.s.a., Sąd orzeka na podstawie akt sprawy z poszanowaniem praw wszystkich uczestników postępowania, o których mowa w art. 32 i 33 p.p.s.a., z czego wynika, że nie można rozpoznawać wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wyłącznie w oparciu o sam wniosek.
Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powinien brać pod uwagę interesy prawne i stanowiska wszystkich uczestników postępowania, bowiem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., może zachodzić nie tylko po stronie wnoszącego skargę (wnioskodawcy), ale również po stronie innych uczestników postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2006 r., sygn. akt II OZ 102/06).
Podkreślić należy, iż wnioskodawcy nie przywołali jakichkolwiek dokumentów źródłowych odzwierciedlających, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w ich majątku majątku. Nadto brak jest także przywołania konkretnych okoliczności wskazujących na możliwość spełnienia subiektywnych obaw wnioskodawców co do zagrożenia dla ludzi, z uwagi na to, że przedmiotowe okienka pełnią funkcje wentylacyjne w przedwojennym budynku. W tym zakresie należy podzielić stanowisko uczestnika postępowania zawarte w odpowiedzi na zażalenie, że gdyby usunięcie otworów okiennych stanowiło zagrożenie dla życia ludzi to organ nie wydałby decyzji nakazującej usunięcie tychże otworów okiennych.
Trafnie, zatem podkreślił Sąd I instancji tę okoliczność, że skoro strona nie przedstawiła konkretnych okoliczności, które przemawiałyby za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu może wywołać u niej niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., to nie można udzielić jej ochrony tymczasowej. Nie sprecyzowanie przez skarżących okoliczności faktycznych, które świadczyłyby o wystąpieniu niebezpieczeństw wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., eliminowało możliwość uwzględnienia rozpoznawanego wniosku. Cytowane przez skarżących orzeczenie NSA z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OZ 501/06 zapadło w odmiennym stanie faktycznym i nie ma przełożenia na grunt niniejszej sprawy.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.