Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 619/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił na wniosek skarżącego M. T. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania skarżącego do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen.
W uzasadnieniu ww. postanowienia Sąd I instancji wskazał, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń, przy czym możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: p.p.s.a. nie oznacza, że Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej.
Dokonując oceny wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, albowiem skarżący nie uprawdopodobnił w żaden sposób, że wykonanie decyzji może spowodować skutki określone w ww. przepisie. Nie wyjaśnił w sposób szczegółowy, na czym miałyby polegać trudne do odwrócenia skutki wykonania decyzji. Sama konieczność wyjazdu zawsze powoduje pewne niedogodności, jednakże nie stanowi to jeszcze szczególnie uzasadnionej przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył jednocześnie, że stosownie do art. 331 ust. 1 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2017 r. poz. 2206 ze zm.), w przypadku gdy cudzoziemiec złożył skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania, termin dobrowolnego powrotu lub termin przymusowego wykonania tej decyzji z mocy prawa przedłuża się do dnia wydania przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia w sprawie tego wniosku.
Z powyższego przepisu wynika zatem, że cudzoziemiec nie może być zmuszony do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do czasu orzeczenia przez sąd administracyjny o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Zatem jedyny faktycznie wskazany jako uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powód jest w istocie nierelewantny w sprawie.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył M. T., wnosząc o jego uchylenie. Zarzucając postanowieniu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., skarżący wskazał, że wbrew twierdzeniom Sądu w swoim wniosku strona podała uzasadnione przesłanki, które przemawiały za przyznaniem ochrony tymczasowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Jednocześnie wskazać należy, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, z uwagi na brzmienie art. 61 § 3 p.p.s.a., to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania wystąpienia przesłanek wskazanych w tym przepisie.
Należy przyznać rację Sądowi I instancji odnośnie do tego, że skarżący nie uprawdopodobnił w swoim wniosku o wstrzymanie wykonania żadnych okoliczności, które miałyby świadczyć o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. We wniosku cudzoziemiec ograniczył się wyłącznie do wskazania, że jego intencją jest branie osobistego udziału w postępowaniu sądowym, z kolei w złożonym zażaleniu zaakcentowana została potrzeba doprowadzenia – przed wykonaniem decyzji - do kontaktu pełnomocnika z cudzoziemcem. Powyższa okoliczność nie może jednakże przemawiać za uchyleniem zaskarżonego postanowienia i przyznaniem stronie ochrony tymczasowej, jeżeli się zważy, że wyrokiem z dnia 3 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznał skargę złożoną przez skarżącego, uchylając zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia terminu dobrowolnego powrotu oraz w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu na terytorium RP i oddalając skargę w pozostałej części i ewentualna kontrola prawidłowości tego orzeczenia, na wniosek skarżącego, będzie się mogła odbyć bez jego udziału, bez ryzyka uniemożliwienia skarżącemu realizowania prawa do sądu.
Wynika to z faktu, że skarżący w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, co sprawia, że może podejmować działania procesowe, które zapewnią mu skuteczny udział w postępowaniu nakierowanym na ocenę legalności decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] grudnia 2017 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że konieczność opuszczenia Polski przez skarżącego, wobec wykonania decyzji zobowiązującej do powrotu, nie może być postrzegana jako samoistnie skutkująca w rozpatrywanym przypadku znaczną szkodą czy też trudnymi do odwrócenia skutkami. Nie można bowiem na zasadzie automatyzmu uznać zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jedynie z uwagi na jej skutek wyrażający się w zobowiązaniu skarżącego do powrotu. Skarżący zarówno w swoim wniosku, jak i złożonym środku odwoławczym (zażaleniu) nie wykazał, by jakiekolwiek inne uwarunkowania bezpośrednio go dotyczące sprzeciwiały się temu skutkowi wykonania decyzji, wobec czego zaskarżone postanowienie musi być traktowane jako odpowiadające prawu.
W tych warunkach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.