Postanowienie NSA z 5 września 2014 r., II OZ 856/14

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 5 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 11 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Bd 158/14 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 158/14 odmówił A.G. wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że ciężar wykazania przesłanek do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy, natomiast skarżący w żaden sposób nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W konsekwencji Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył A. G., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię tego przepisu i niewłaściwe zastosowanie, polegające na odmowie wstrzymania decyzji mimo istnienia przesłanek w tym przedmiocie. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego, ewentualnie o jego uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania.

Odpowiedź na zażalenie wniosła E. sp. z o.o. w S. wnosząc o jego oddalenie z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka, bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wykazanie powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do udzielenia ochrony tymczasowej spoczywa na wnioskodawcy.

W tym zakresie trafnie Sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie wykazał wystąpienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie zawartego w skardze wniosku nie zostało oparte o konkretne zagrożenia, jakie mogą wyniknąć z realizacji przedmiotowej inwestycji, a które mogłyby przybrać postać kwalifikowanych niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sam fakt realizacji inwestycji, na którą inwestor uzyskał ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, nie świadczy jeszcze o możliwości ich wystąpienia.

Zauważyć w tym zakresie należy, że o ile realizacja takiego zamierzenia budowlanego prowadzi często do trwałej zmiany otoczenia inwestycji, to w ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę Sąd nie ocenia prawidłowości wydania tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem. Przedmiot oceny stanowi jedynie to, czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem, może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącego. Nie chodzi tutaj przy tym o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację taką, w której powrót do stanu poprzedniego zmienionej w sposób istotny i trwały w rzeczywistości będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków. O ile, zatem można przyjąć zawarte w zażaleniu uwagi, że realizacja inwestycji w sąsiedztwie skarżącego będzie się wiązać dla niego z niedogodnościami, wywołanymi immisją hałasu, o tyle nie można uznać, że stanowi to wystarczające uzasadnienie do udzielenia ochrony tymczasowej. Argumentacja powyższa łącznie z podniesionym w zażaleniu zarzutem ograniczenia swobodnego zagospodarowania działki należącej do skarżącego odnosi się zaś do oceny legalności samej decyzji o pozwoleniu na budowę, która nie może zostać dokonana przez Sąd na obecnym etapie postępowania.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.