Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), zażalenie T. C. na postanowienie tego Sądu z dnia 18 kwietnia 2018 r., którym Sąd utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 2 marca 2018 r. dotyczące odmowy zmiany postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2017 r. w zakresie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że w obowiązującym stanie prawnym, na postanowienie wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego zażalenie nie przysługuje. Na podstawie art. 260 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. na podstawie art. 2 w związku z art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6–8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1 przywołanego przepisu, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Zgodnie zaś z art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia, których przedmiotem są kwestie określone w pkt 1-10 tego przepisu. Postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu nie zostały ujęte w ww. katalogu. Z powołanych względów wniesione zażalenia, jako nieodpuszczalne, Sąd I instancji odrzucił.
Zażalenie na ww. postanowienie z dnia 11 lipca 2018 r. wniósł T. C. zarzucają mu naruszenie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez nieprawidłową ocenę okoliczności sprawy i odmówienie mu przyznania prawa pomocy oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. poprzez odmowę zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych, co skutkuje naruszeniem prawa do sądu. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości oraz przyznanie mu prawa pomocy w całości. W uzasadnieniu wskazał, że zdaje sobie sprawę, iż status majątkowy nie uprawnia go do ubiegania się o zwolnienie z kosztów, wskazał jednak, iż uważa, że koszty te powinny być poniesione przez Skarb Państwa, gdyż skarżący nie przyczynił się do wydania wadliwej decyzji administracyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Wbrew zarzutom skarżącego, przedmiotem rozpoznawanego w niniejszym postępowaniu wpadkowym zażalenia nie jest postanowienie Sądu I instancji merytorycznie odnoszące się do istnienia bądź nieistnienia podstaw przyznania skarżącemu prawa pomocy, lecz postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na wydane na podstawie art. 260 p.p.s.a. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego utrzymujące w mocy na skutek rozpoznanego sprzeciwu postanowienie starszego referendarza sądowego o odmowie zmiany postanowienia starszego referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy. Stąd też stwierdzić należało, że zarzuty naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 6 Konwencji o ochronie prawa człowieka łączone przez Tomasza Cerbińskiego z odmową przyznania mu prawa pomocy są całkowicie chybione. Sąd I instancji rozważał bowiem wyłącznie kwestię dopuszczalności zażalenia wniesionego przez skarżącego na postanowienie tego Sądu wydane na podstawie art. 260 p.p.s.a. poprawnie stwierdzając jego niedopuszczalność. W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji trafnie wskazał, że zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Nie budzi wątpliwości, że w związku z ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), z dniem 15 sierpnia 2015 r. z katalogu postanowień wojewódzkiego sądu administracyjnego, na które przysługuje zażalenie, ustawodawca wyłączył postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu od postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a. W świetle znowelizowanego art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Wobec powyższego stwierdzić należy, że zasadne jest wyrażone w zaskarżonym postanowieniu stanowisko, zgodnie z którym w obowiązującym na skutek wejścia w życie ww. ustawy z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanie prawnym, na postanowienie sądu I instancji wydane na skutek wniesionego sprzeciwu od rozstrzygnięcia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. W tym stanie rzeczy zażalenie wniesione na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 2 marca 2018 r. Sąd I instancji prawidłowo uznał za niedopuszczalne.
Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.