Uzasadnienie
D. T. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2015 r. w której zobowiązano go do powrotu oraz zakazano jemu ponownego wjazdu na terytorium RP. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 lipca 2015 r., na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), - dalej p.p.s.a. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że wykonanie decyzji bezspornie spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Sąd powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 grudnia 2005 r. sygn. akt II OZ 1330/05, w którym wskazano, że wyjazd cudzoziemca z Polski przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd pozbawia go nie tylko możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym, ale także sprawia, że w razie ewentualnego uwzględnienia skargi, udzielona cudzoziemcowi ochrona sądowa może okazać się iluzoryczna. Jedynym środkiem ochrony dla cudzoziemca jest zatem uzyskanie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji nakazującej cudzoziemcowi opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego, jest związane ze standardami rzetelnej procedury i realizacją prawa do sądu, zgodnie z Konwencją Genewską dotyczącą statusu uchodźców, sporządzoną w Genewie 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515) oraz Protokołem Nowojorskim dotyczącym statusu uchodźców, sporządzonym w Nowym Jorku 31 stycznia 1967 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 517).
Pismem z dnia 3 sierpnia 2015 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 20 lipca 2015 r. zarzucając naruszenie art. 61 § 3 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez orzeczenie o wstrzymaniu wykonania decyzji, pomimo nieuzasadnienia przez skarżącego wniosku o jej wstrzymanie; wstrzymanie wykonania decyzji w oparciu o okoliczności na które skarżący w ogóle się nie powoływał; przywołanie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nieadekwatnych aktów prawnych, które nie były i nie mogły zostać zastosowane w postępowaniu, którego dotyczyło zaskarżone postanowienie, ani które nie mogły przemawiać za zastosowaniem art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz pominięcie w zaskarżonym postanowieniu okoliczności, że zaskarżona decyzja została wykonana zanim skarga zawierająca wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie organ podnosi, że we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji poza samym żądaniem skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a., co nie znalazło odzwierciedlenia w zaskarżonym postanowieniu. Jednakże należy podkreślić, że jak wynika z uzasadnienia zażalenia, Sąd I instancji w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia - nie dysponował wszystkimi mogącymi mieć istotny wpływ na wynik sprawy okolicznościami, a te mogą wskazywać, iż w dacie podejmowania przez Sąd I instancji postanowienia objętego zażaleniem – zaskarżona decyzja została już wykonana. Te okoliczności zostały powołane dopiero w zażaleniu, zatem nie można z tego tytułu czynić zarzutu Sądowi I instancji. Niemniej jednak z uwagi na charakter tego postępowania - zasadne jest wzięcie pod uwagę okoliczności, które zostały powołane dopiero w uzasadnieniu zażalenia, a które znajdują potwierdzenie w materiale zgromadzonym w sprawie.
Wskazując na powyższe, Sąd I instancji badając ponownie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - odniesie się do przedstawionej przez uczestnika postępowania w zażaleniu argumentacji, a następnie dokona jej oceny pod kątem przesłanek wstrzymania wykonania decyzji określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art.197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.