Uzasadnienie
II OZ 858 / 10
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zawiesił postępowanie sądowe w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia [...] lipca 2009 r. w przedmiocie kary pieniężnej za usunięcie drzew.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w trakcie toczącego się postępowania sądowego powzięto wiadomość o zgonie w dniu 19 lutego 2010 r. uczestniczki postępowania W. B. Okoliczność tę potwierdził złożony przez Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w Lublinie skrócony odpis aktu zgonu W. B. Wskazując na przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 124 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) zawiesił postępowanie sądowe.
Zażalenie na powyższe postępowanie wniósł R. G., zarzucając mu naruszenie prawa procesowego tj. art. 124 § 1 pkt 1 w związku z art. 12, art. 32 i art. 33 p.p.s.a. i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu zażalenia uczestnik postępowania podniósł, że zmarła W. B. była w niniejszym postępowaniu jedynie świadkiem i "w sprawie niniejszej złożyła zeznania". Natomiast wynik sprawy nie dotyczył w żaden sposób jej interesu prawnego.
Odpowiedź na zażalenie wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej, popierając zażalenie R. G. i podnosząc, że kara pieniężna za usunięcie drzew bez zezwolenia została wymierzona R. B., posiadaczowi nieruchomości, będącego zarazem synem W. B. Ponadto organ stwierdził, że pomimo, iż W. B. w chwili usuwania drzew służyły prawa do nieruchomości (była współwłaścicielką nieruchomości), to w dacie wszczęcia postępowania nie miała ona żadnych praw do gruntu, z którego usunięto drzewa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, chociaż z innych przyczyn niż zostało to w nim przedstawione.
Przede wszystkim przypomnieć należy, iż "zawieszenie postępowania jest to taki stan postępowania, w którym nadal trwa stan zawisłości sprawy (lis pendens), nadal też istnieją powstałe w nim stosunki prawnoprocesowe, ale tok postępowania ulega wstrzymaniu, sprawa "spoczywa" bez biegu i w zasadzie żadne czynności procesowe nie są podejmowane, w okresie zawieszenia postępowania, żadne terminy nie biegną, a po ustaniu przyczyn zawieszone postępowanie zostaje podjęte na nowo (Z. Resich, Zawieszenie i umorzenie postępowania [w:] System prawa procesowego cywilnego, t. II, Wrocław 1987, s. 67). Zawieszenie postępowania jest, bowiem konsekwencją zaistnienia takich przeszkód (art. 123-125 p.p.s.a.) lub woli stron (art. 126 p.p.s.a.), które powodują konieczność lub celowość czasowego wstrzymania biegu sprawy. Wywołuje, więc ono taki stan postępowania, w którym występuje zawisłość sprawy, lecz tok postępowania ulega wstrzymaniu i w zasadzie nie są podejmowane żadne czynności procesowe, z wyjątkiem określonych w art. 127 p.p.s.a. Instytucja ta ma na celu usunięcie przeszkód o charakterze przejściowym, uniemożliwiających prowadzenie postępowania, w tym przypadku sądowoadministracyjnego. Z założenia, więc zastosowanie tej instytucji wymaga, aby postępowanie administracyjne było w toku.
Tymczasem w okolicznościach niniejszej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 2 lutego 2010 r. oddalił skargę R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2009 r., a następnie postanowieniem z dnia 21 czerwca 2010 r. zawiesił postępowanie sądowe.
Zauważyć, więc należało, iż na tym etapie postępowania tj. już po wydaniu wyroku, czyli po zakończeniu postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, nie mógł Sąd ten dokonać jego zawieszenia, skoro postępowanie to nie było już przed tymże Sądem w toku, a ograniczało się do prowadzenia tzw. postępowania międzyinstancyjnego.
Z tych też względów, wobec wadliwości rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. uchylił skarżone postanowienie.