Uzasadnienie
ZASADNIENIE
Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 27 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SPP/Go 81/24 odmówiono J. B. (dalej jako skarżąca) przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. W wyniku rozpoznania sprzeciwu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z 30 września 2024 r. utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie referendarza.
Odpis tego postanowienia wraz z pouczeniem, że nie przysługuje na nie żaden środek zaskarżenia doręczono skarżącej 2 października 2024 r. W dniu 8 października 2024 r. skarżąca wniosła "skargę-odwołanie od decyzji Referendarza sądowego w sprawie prawa pomocy". Z uwagi na treść tego ostatniego pisma Sąd uznał je za zażalenie na postanowienie sądu z 30 września 2024 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, działając na podstawie na podstawie art. 178 w związku z art. 198 P.p.s.a., postanowieniem z 31 października 2024 r., sygn. akt II SPP/Go 81/24 odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne. Sąd wskazał, że skarżącej nie przysługiwało prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 30 września 2024 r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 27 sierpnia 2024 r. Sąd wskazał na treść art. 260 § 2 P.p.s.a. zgodnie z którym Sąd rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Od postanowienia wydanego w sprawie sprzeciwu nie przysługuje zażalenie, ani jakikolwiek inny środek zaskarżenia, ponieważ nie przewidują tego przepisy P.p.s.a. Nie przewiduje tego katalog postanowień podlegających zaskarżeniu zażaleniem z art. 194 § 1 P.p.s.a.
Skarżąca pomimo prawidłowego pouczenia Sądu, że od postanowienia sądu rozpoznającego sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy nie przysługiwał jakikolwiek środek zaskarżenia wniosła pismem z 8 października 2024 r. zażalenie, wobec czego należało zażalenie odrzucić jako niedopuszczalne stosownie do art. 178 w zw. z art. 194 § 1 i z art. 197 § 2 P.p.s.a.
Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia bądź zmiany. Przedstawiła tam argumentację wskazującą jej zdaniem za przyznaniem jej prawa pomocy w postaci ustanowienia adwokata z urzędu. W jej ocenie, Sąd mylnie uznał jej sytuację materialną za dobrą, pisząc, ze posiada oszczędności. Skarżąca uważa postanowienie sądu odmawiające jej prawa pomocy za krzywdzące. Sąd odmawia jej prawa pomocy z uwagi na oszczędności, które w jej ocenie są "niby oszczędnościami" bo stanowią jej zabezpieczenie zdrowia i bytu a nie pieniądze, które może wydać na wczasy. Kwota "oszczędności" jest śmieszna, można za nią kupić opał ale jeszcze zabraknie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd prawidłowo zastosował przepisy art. 178 P.p.s.a. w zw. z art. 194 § 1 P.p.s.a. i art. 197 § 2 P.p.s.a. i na ich podstawie odrzucił zażalenie skarżącej jako niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia, których przedmiotem są kwestie określone bezpośrednio w art. 194 § 1 pkt 1-10 P.p.s.a. Postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu nie zostały ujęte w tym katalogu, brak jest też innego przepisu ustawy wskazującego na możliwość wniesienia zażalenia na takie postanowienie. W konsekwencji należało stwierdzić, i tak uczynił Sąd w zaskarżonym postanowieniu, że ustawodawca nie przewidział możliwości zaskarżenia wydanego na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a. postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego o zmianie lub utrzymaniu w mocy postanowienia/zarządzenia referendarza sądowego z zakresu prawa pomocy.
W niniejszej sprawie doręczając odpis postanowienia Sądu z dnia 30 września 2024 r. Sąd prawidłowo pouczył skarżącą o tym, że na postanowienie to nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, w tym zażalenie (k. 34 akt II SPP/Go 81/24), a mimo to skarżąca wystąpiła z pismem z dnia 8 października 2024 r., w którym kwestionuje zasadność utrzymania w mocy przez Sąd w wyniku rozpatrzenia sprzeciwu postanowienia referendarza sądowego odmawiającego ustanowienia adwokata z urzędu. Wobec treści tego pisma Sąd prawidłowo zakwalifikował je jako zażalenie i jako takie odrzucił stosownie do art. 178 P.p.s.a. bowiem z racji art. 194 § 1 P.p.s.a. i art. 260 § 1 P.p.s.a. było niedopuszczalne. Ustawodawca w art. 194 § 1 P.p.s.a. przedstawił katalog postanowień, które podlegają zaskarżeniu zażaleniem, a w art. 173 § 1 P.p.s.a. wskazał postanowienia, na które przysługuje skarga kasacyjna. Nie ma w tych regulacjach postanowienia Sądu wydanego w związku z rozpatrzeniem sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w sprawie prawa pomocy z art. 260 § 2 P.p.s.a..
Uznać zatem należało je za niezaskarżalne. Potwierdza to też treść tego ostatniego przepisu wskazując, że Sąd orzeka jako Sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Wydanie orzeczenia jako sąd drugiej instancji jest prawomocnym orzeczeniem w zakresie prawa pomocy a wobec tego niedopuszczalne jest kierowanie na takie orzeczenie jakichkolwiek środków zaskarżenia. Zatem pismo z 8 października 2024 r. było niedopuszczalnym środkiem zaskarżenia i podlegało odrzuceniu stosownie do art. 178 P.p.s.a.
Argumentacja skarżącej przedstawiona w zażaleniu odnośnie do wadliwej oceny Sądu w zakresie jej sytuacji materialnej pod kątem przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu nie wpływa na fakt, że skarżąca złożyła środek zaskarżenia, który był niedopuszczalny i który należało odrzucić.
W tych okolicznościach zażalenie skarżącej podlegało oddaleniu stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.