Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1720/16 (dalej postanowienie z 18 listopada 2016 r.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA albo sąd I instancji) odmówił wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2016 r., nr [...] (dalej decyzja z [...] lipca 2016 r.), utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] (dalej decyzja z [...] czerwca 2016 r.) o cofnięciu pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich w ilości pięciu sztuk.
Zażalenie na powyższe postanowienie pismem z 2 grudnia 2016 r. zostało wniesione przez R. D. (dalej skarżący), który zwrócił uwagę na wysokie koszty łączące się ze złożeniem broni do depozytu. Analiza sytuacji materialnej skarżącego wskazuje, że koszty te stanowić będą dla Niego duże obciążenie. Zapłata tak wysokiej kwoty może wyrządzić znaczną szkodę w Jego majątku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, a sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał w przekonujący sposób wystąpienia jakiejkolwiek z przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, o których stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd I instancji trafnie stwierdził, że oddanie posiadanych przez skarżącego pięciu sztuk broni na przechowanie jest typowym skutkiem decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń. Jak wskazał Sąd I instancji, oddanie broni na przechowanie nie spowoduje ani niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody, ani tego, by szkoda, która powstanie na skutek wykonania decyzji, była znaczna.
W kontekście argumentów podniesionych w zażaleniu przez skarżącego należy zauważyć, że normalną konsekwencją przekazania broni do depozytu są powstałe z tego tytułu koszty. Skarżący argumentując, że uiszczenie kosztów przechowania broni może spowodować wyrządzenie znacznej szkody w Jego majątku nie wskazał na czym dokładnie szkoda miałaby polegać i dlaczego byłaby ona wielkich rozmiarów. Z akt sądowych niniejszej sprawy, a w szczególności ze złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że dysponuje On miesięcznym dochodem netto w wysokości 4.000 zł, będąc właścicielem zarówno nieruchomości gruntowych jak i samochodu osobowego oszacowanego na kwotę 8.000 zł. Brak wykazania postaci oraz rozmiarów ewentualnej szkody z tytułu oddania broni do depozytu, przy jednoczesnym zestawieniu wskazanych przez skarżącego w zażaleniu kosztów przechowania z Jego stanem majątkowym, nakazywały przyjęcie za sądem I instancji, że nie wykazał On przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.