Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2016 r. sygn. akt II SO/Bk 9/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił wniosek J.W. o wymierzenie grzywny Podlaskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. w związku z nieprzekazaniem sądowi kompletu akt administracyjnych w sprawie II SA/Bk 450/15.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w złożonym wniosku wnioskodawczyni zwróciła się o wymierzenie ww. organowi grzywny w wysokości 10.000 zł za nieprzekazanie sądowi kompletnych i uporządkowanych akt, dotyczących sprawy o sygn. akt II SA/Bk 450/15 oraz przyznanie jej od organu sumy pieniężnej w wysokości połowy ww. kwoty. W ocenie skarżącej akta administracyjne przesłane przez organ do kontroli sądowej wraz z jej skargą winny zawierać wszystkie dokumenty, uporządkowane i chronologicznie ułożone. Natomiast akta przekazane przez organy nie stanowią całości. Brak jest istotnych dokumentów, które pozwoliłyby ocenić właściwie przedmiot sprawy, co będzie miało wpływ na jej wynik. Zdaniem wnioskodawczyni brak jest dokumentów świadczących o sporządzeniu projektu zagospodarowania działki na nieaktualnej mapie. Mapa została sprostowana decyzją Wojewody Podlaskiego. Organ winien te dokumenty posiadać.
Nadto uzgodnienie pod względem higieniczno-zdrowotnych w imieniu organu sanitarnego podpisała osoba niemająca uprawnień. Jest ono nieważne z mocy prawa, co stwierdził Podlaski Wojewódzki Inspektor Sanitarny pismem z dnia 29 marca 2010 r. skierowanym do Starosty Hajnowskiego.
W odpowiedzi na wniosek organ wyjaśnił, że przekazał wszystkie posiadane dokumenty związane z wydaniem decyzji z dnia [...] września 2013 r. znak [...].
Pismem z dnia 8 czerwca 2016 r. skarżąca przedstawiła dalsze argumenty na poparcie zażalenia.
W ocenie Sądu złożony wniosek nie jest uzasadniony. Zdaniem Sądu organ wypełnił obowiązki, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", w brzmieniu na dzień przed zmianą ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658), w terminie określonym w tym przepisie. Wraz ze skargą organ złożył także odpowiedź na skargę oraz akta administracyjne sprawy zarówno organu I jak i II instancji. Akta organu II instancji zostały dodatkowo uzupełnione przez ten organ pismami z dnia 27 listopada 2013 r. oraz z dnia 20 stycznia 2014 r. w zakresie zawiadomienia o wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] września 2013 r. i odmowy stwierdzenia nieważności tej decyzji.
W ocenie Sądu zarzuty wnioskodawczyni dotyczą oceny materialnej i formalnej dołączonych do sprawy akt organów obu instancji. Zdaniem wnioskodawczyni wskazane akta są niepełne, nie stanowią całości akt sprawy, są w totalnym bałaganie, brakuje w nich dokumentów, które w jej ocenie mają wpływ na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Zarzuty te, w ocenie Sądu, są nieuzasadnione i nie stanowią przesłanki wymierzenia grzywny. Organ przekazał wszystkie dokumenty, o których stanowi przepis art. 54 § 2 P.p.s.a. Nie można zatem mówić, że organ nie wykonał omawianego obowiązku lub wykonał go częściowo.
Natomiast ocena załączonego do sprawy materiału dowodowego, w tym jego kompletność, stanowiła przedmiot badania we wszczętym, na skutek wniesionej skargi, postępowaniu sądowoadministracyjnym, zakończonym wydaniem przez tut. Sąd wyroku z dnia 9 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 450/15, oddalającym skargę. Skarżąca natomiast może wywieść skargę kasacyjną od powyższego wyroku i to w tym postępowaniu przed NSA może ewentualnie podnosić zarzuty dotyczące braku dokumentacji, mającej w jej ocenie, wpływ na podjęte przez Sąd orzeczenie. Tym samym w obecnie toczącym się postępowaniu o wymierzenie organowi grzywny nie może być dokonywana ponowna ocena materialna dokumentów załączonych do akt sprawy II SA/Bk 450/15.
W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie wystąpiła przesłanka uzasadniająca wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła J.W., domagając się stwierdzenia nieważności skarżonego postanowienia w zw. z art. 183 § 2 pkt 4 P.p.s.a. z uwagi na uczestnictwo w orzekaniu sędziego NSA Elżbiety Trykoszko, zobowiązania Sądu pierwszej instancji do ponownego rozpoznania jej wniosku z dnia 2 kwietnia 2016 r. w innym składzie oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. W uzasadnieniu wnioskodawczyni podniosła, że organ przekazał Sądowi niekompletne akta, co miało wpływ na wynik orzeczenia postępowania głównego o sygn. akt II SA/Bk 450/15. Akta te nie zostały uzupełnione przez organ także po otrzymaniu wniosku o wymierzenie grzywny.
Nadto wnioskodawczyni wyjaśniła, odnosząc się do wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia, że sędzia NSA Elżbieta Trykoszko brała udział także w orzekaniu w sprawie II SA/Bk 337/07.
Pismem z dnia 5 sierpnia 2016 r. zatytułowanym "Uzupełnienie zażalenia z dnia 11 lipca 2016 r." wnioskodawczyni podniosła dalsze argumenty mające na celu podważenie prawidłowości zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności podnieść należy, że w sprawie nie mamy do czynienia z nieważnością postępowania. Zarzut nieważności postępowania wnioskodawczyni wiąże z udziałem sędziego NSA Elżbiety Trykoszko w wydaniu zaskarżonego postanowienia w sprawie niniejszej oraz w orzekaniu w sprawie II SA/Bk 337/07. Przepis art. 183 § 2 pkt 4 P.p.s.a. stanowi, że nieważność postępowania zachodzi, gdy skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo w rozpoznawaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy. Przesłanki wyłączenia sędziego od orzekania w sprawie z mocy ustawy zawarte są w art. 18 § 1 i 3 P.p.s.a. Ww. sędzia orzekał w sprawie niniejszej, tj. w sprawie z wniosku J.W. o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie kompletnych i uporządkowanych akt do sprawy II SA/Bk 450/15, która to sprawa dotyczy decyzji Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] września 2013 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia, że przedsięwzięcie inwestycyjne polegające na budowie budynku inwentarskiego – obory na 200 DPJ, dwukomorowego szczelnego zbiornika na ścieki socjalno-bytowe o pojemności 5 m³, zbiornika na paszę, przyłącza wodociągowego na działce nr [...], przez A.H., powstało w warunkach samowoli budowlanej oraz w sprawie II SA/Bk 337/07.
Ta ostatnia sprawa dotyczyła skargi A.H. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia, we wznowionym postępowaniu, ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku inwentarskiego i umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na użytkowanie budynku inwentarskiego (obory). Wskazana wyżej sytuacja nie wyczerpuje żadnej z przesłanek o których mowa w art. 18 § 1 i 3 P.p.s.a., a zatem nie mamy do czynienia z nieważnością postępowania z przyczyny o której mowa w art. 183 § 2 pkt 4 P.p.s.a.
Powyższe pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na przystąpienie do merytorycznego rozpoznania zażalenia.
Zasadą jest, że strona wnosi skargę do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania skarży. Obowiązkiem organu wynikającym z treści art. 54 § 2 P.p.s.a. (w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej ww. ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r.) było przekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania. W sytuacji gdy organ nie zastosował się do tego obowiązku, to na wniosek skarżącego sąd mógł orzec o wymierzeniu grzywny temu organowi w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (art. 55 § 1 P.p.s.a.).
Z powyższego wynika zatem, że wymierzenie grzywny możliwe było po spełnieniu łącznie dwóch warunków, tj. złożenia przez skarżącego wniosku o wymierzenie organowi grzywny oraz stwierdzenia nieprzekazania sądowi skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy w ustawowym terminie.
W niniejszej sprawie trafnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że brak było podstaw do wymierzenia organowi grzywny, gdyż organ ten wypełnił swój obowiązek i przekazał skargę wnioskodawczyni wraz z odpowiedzią i aktami sprawy w terminie, czego zasadniczo wnioskodawczyni nie kwestionuje. Sprawa główna została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Bk 450/15, a w dniu 9 czerwca 2016 r. w sprawie tej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wydał wyrok. Zasadnie także Sąd ten wyjaśnił, że podnoszone przez skarżącą argumenty, iż przekazane akta są niekompletne, tzn. że brakuje w nich dokumentów, których brak – zdaniem wnioskodawczyni – nie pozwala na właściwą ocenę przedmiotu sprawy, co niewątpliwie będzie miało wpływ na jej wynik, nie mogą w tej sprawie przesądzać o zasadności wymierzenia organowi grzywny. Kwestia niedostrzeżenia, zdaniem wnioskodawczyni, przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie II SA/Bk 450/15 braku dokumentów w przekazanych aktach nie może bowiem podlegać, w okolicznościach tej sprawy, ocenie w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem strony o wymierzenie organowi grzywny z powodu niedopełnienia obowiązku z art. 54 § 2 P.p.s.a. Jak wyżej wskazano w sprawie głównej (II SA/Bk 450/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wydał już orzeczenie kończące postępowanie w instancji, zatem kwestia ta może zostać ewentualnie podniesiona w wywiedzionym od tego wyroku środku odwoławczym.
Mając zatem na uwadze powyższe, na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.