Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 marca 2005 r. sygn. akt III SA/Gd 63/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie M. W. na postanowienie tegoż Sądu z dnia 31 stycznia 2005 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że postanowienie z dnia 31 stycznia 2005 r. zostało skarżącemu doręczone w dniu 10 lutego 2005 r. w miejscu pracy (tj. na adres do korespondencji wskazany przez skarżącego) wraz z pouczeniem o prawie wniesienia zażalenia, zażalenie zaś nadano w urzędzie pocztowym w dniu 18 lutego 2005 r. Zatem jako wniesione po terminie podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 14 marca 2005 r. wniósł M. W. kwestionując ustalenia sądu co do daty doręczenia postanowienia w dniu 10 lutego 2005 r., podnosząc, że faktycznie przesyłkę odebrał w nocy z 11/12 lutego 2005 r., a tym samym dzień 18 lutego 2005 r. był jeszcze dniem, w którym mógł złożyć zażalenie bez narażenia na zarzut przekroczenia terminu. W dniu 10 lutego nie było go w miejscu pracy i nie wie nawet kto odebrał adresowaną do niego przesyłkę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest uzasadnione. Istota zagadnienia sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy istniały podstawy faktyczne i prawne, aby przyjąć skuteczność doręczenia skarżącemu w dniu 10 lutego 2005 r. postanowienia z dnia 31 stycznia 2005 r.
Przepis art. 67 § 1 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, który zawarty jest w rozdziale dotyczącym doręczeń, stanowi, że jeżeli stroną jest osoba fizyczna, doręczenia dokonuje się jej osobiście, a gdy nie ma zdolności procesowej – jej przedstawicielowi ustawowemu. Z kolei art. 69 tej ustawy mówi, że doręczenia dokonuje się w mieszkaniu, w miejscu pracy lub tam gdzie się adresata zastanie. Z przepisu tego wynika jednoznacznie, że w trybie postępowania sądowoadministarcyjnego pisma mogą być doręczane wyłącznie adresatowi, nie zaś innym osobom (z wyjątkiem przypadków określonych w art. 72 i 73 ppsa). Wskazanie w tym przepisie mieszkania osoby fizycznej będącej adresatem pisma, (w tym przypadku postanowienia), lub miejsca jej pracy oznacza jedynie, że w tych miejscach można doręczyć pismo tej osobie.
W przypadku, gdy - jak w niniejszej sprawie – osoba fizyczna wskazała miejsce pracy (Komendę Miejską Policji) jako adres dla doręczeń, doręczenie w tym miejscu pracy jest skuteczne tylko wówczas, gdy pismo odbierze ta osoba fizyczna, nie zaś inna osoba uprawniona do odbioru pism w tym miejscu pracy. Takie stanowisko zajął już Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 14 listopada 2002 r. sygn. akt III RN 115/02 OSNP 2004/1/3 wydanym na tle niemal identycznego stanu faktycznego jak w przedmiotowej sprawie, które w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie zasługuje na aprobatę. Gdyby bowiem wolą ustawodawcy było dopuszczenie możliwości doręczania pism w miejscu pracy także innym osobom niż adresat pisma to przepis art. 69 ppsa musiałby zawierać dodatkowe sformułowanie, takie jak np. art. 138 § 2 kpc, że dla adresata którego doręczający nie zastanie w miejscu pracy, można doręczyć pismo osobie upoważnionej do odbioru pism (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 1999 r., I S.A./Kr 129/98 LEX nr 39698). Z tych też względów nie można podzielić stanowiska Sądu Wojewódzkiego, że doręczenie w dniu 10 lutego 2005 r. postanowienia na podany przez skarżącego adres dla doręczeń było skuteczne.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197§ 2 ppsa, postanowiono jak w sentencji.