Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. VII SA/Wa 530/10, ze skargi [...] sp. z o.o. we W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009r., znak: [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, oddalił wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...].
W uzasadnieniu swojego stanowiska Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że w złożonym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia [...] sp. z o.o. we W. nie wykazało, że zostały spełnione przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), gdyż w ogóle nie uzasadniło swojego wniosku. Nie wykazanie spełnienia przesłanek wskazanych w powyższym przepisie uniemożliwia sądowi dokonanie merytorycznej oceny złożonego wniosku.
Na wyżej opisane postanowienie, w dniu 2 lipca 2010 r. pełnomocnik [...] sp. z o.o. we W. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie, w treści którego zaskarżył to postanowienie w całości i zarzucił mu naruszenie prawa procesowego, tj. art. 61 § 3 P.p.s.a. i art. 49 § 1 P.p.s.a. i wniósł o jego zmianę oraz wstrzymanie wykonania decyzji, alternatywnie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu zażalenia strona skarżąca podniosła, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. może być zastosowany tylko w sytuacji złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia po przekazaniu skargi, bezpośrednio do sądu. Natomiast przedmiotowy wniosek skarżącego został zgłoszony w skardze, zatem organem uprawnionym do jego rozpoznania był Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Skoro organ przekazał wniosek wraz ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Sąd ten mając na uwadze moment złożenia wniosku oraz brak ograniczeń do jego złożenia w tamtym czasie, powinien wezwać skarżącego - w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. - do jego uzasadnienia.
Ponadto z treści uzasadnienia skargi wynika, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie tylko skarżącemu, ale i współwłaścicielom nieruchomości przy ul. [...] w J. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie jest niezasadne.
Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu ani czynności. Od powyższej zasady są wyjątki. Przepis art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a. wskazuje, że w razie wniesienia skargi na decyzje lub postanowienie organ który je wydał, może wstrzymać z urzędu lub na wniosek skarżącego ich wykonanie w całości lub części, chyba że zachodzą wskazane w tym przepisie przesłanki wyłączające dopuszczalność wstrzymania.
Natomiast zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, za wyjątkiem wskazanym w tym przepisie.
Powyższy przepis rozróżnia wstrzymanie aktu przez organ i sąd. Organ może rozpoznać wniosek o wstrzymanie wykonania aktu do momentu przekazania skargi sądowi, a sąd od chwili wpływu sprawy do sądu. W sytuacji gdy wniosek o wstrzymanie został zawarty w skardze, wnoszonej za pośrednictwem organu, o tym który organ będzie właściwy do jej rozpoznania decydująca jest podstawa prawna. Jeżeli skarżący jako podstawę prawną wniosku o wstrzymanie podał art. 61 § 2 P.p.s.a, to wniosek ten winien rozpoznać organ. Jeśli zaś w podstawie powołano art. 61 § 3 P.p.s.a. to adresatem wniosku jest sąd (porównaj: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Bogusław Dauter, Bogusław Gruszczyński, Andrzej Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek, wyd. Wolter Kluwer Polska sp. z o.o., Warszawa 2009, str. 201-202).
W niniejszej sprawie, wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia skarżący zawarł w skardze skierowanej za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniosek ten ograniczył się jedynie do stwierdzenia "wnoszę również o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu". W treści skargi brak jest wskazania podstawy prawnej złożonego wniosku i jego uzasadnienia. W związku z powyższym, skoro skarga była skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ mógł zasadnie przyjąć, że wniosek o wstrzymanie aktu jest również skierowany do sądu. I nie miał obowiązku jego rozpoznawania.
Składając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu do sądu, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania przesłanek, od których uzależnione jest skuteczne złożenie tego wniosku, czyli wykazanie że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak okoliczności pozwalających sądowi na ocenę, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, nie można uznać za brak formalny wniosku, ale za brak przesłanek do udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, co uzasadnia oddalenie wniosku (porównaj: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Jan Paweł Tarno, Warszawa 2010, wyd. Lexis Nexis, s. 207).
Argument skarżącego, iż z treści uzasadnienia skargi wynika, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie tylko skarżącemu, ale i współwłaścicielom nieruchomości położonej przy ul. [...] w J., nie może zostać uwzględniony. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu nie dokonuje oceny zawartości skargi, zatem wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie. Samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a., bez wskazania konkretnych zdarzeń które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków, nie stanowi skutecznej podstawy do udzielenia ochrony tymczasowej.
Analiza wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji potwierdza prawidłowość stanowiska zajętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakwestionowanym postanowieniu. Skarżący w ogóle nie uzasadnił złożonego wniosku, co uniemożliwiło Sądowi jego merytoryczną ocenę. Brak okoliczności uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej, skutkuje oddaleniem wniosku. Tym samym argumenty zażalenia nie zasługiwały na uwzględnienie.
Z tych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.