Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 listopada 2024 r., sygn. akt VII SPP/Wa 46/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie E. S. na postanowienie tego Sądu z dnia 18 września 2024 r., utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 16 maja 2024 r., odmawiające E. S. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Sąd wskazał na dyspozycję art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, zwana dalej: "p.p.s.a."), a następnie zauważył, że w przepisach ww. ustawy nie zdecydowano o dopuszczalności złożenia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. Zdaniem Sądu wniesione zażalenie, jako niedopuszczalne, w oparciu o art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., należało odrzucić.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła E. S. wskazując na zasadność przyznania jej prawa pomocy oraz niezasadność wydanego w sprawie aktu organu administracji publicznej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 258 § 1 p.p.s.a. czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy. W świetle art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.
Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że w art. 194 § 1 p.p.s.a., ani w żadnym innym przepisie tej ustawy, nie przewidziano możliwości wniesienia środków odwoławczych od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na podstawie art. 260 p.p.s.a. Argumentacja zażalenia nie podważyła zaś, ani wskazanych okoliczności, ani prawidłowości zastosowanej podstawy prawnej, dlatego też rozstrzygnięcie Sądu Wojewódzkiego należy uznać za odpowiadające prawu.
W tym postępowaniu wpadkowym, mającym na celu jedynie kontrolę legalności wydania przez Sąd I instancji zaskarżonego postanowienia, Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł analizować zasadności ubiegania się przez stronę o przyznanie prawa pomocy, ani tym bardziej zgodności z prawem aktu organu administracji publicznej.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.