Uzasadnienie
II OZ 871 / 10
Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił I. C.- N. przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wybudowania obiektu budowlanego.
W uzasadnieniu skarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż wnioskiem z dnia 27 lutego 2010 r. I. C.- N. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie jej od kosztów sadowych.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca wyjaśniła, że jej współmałżonek spłaca kredyt zaciągnięty w związku z prowadzoną działalnością i pozostaje na jej utrzymaniu. Z kolei ona sama spłaca kredyt na dom mieszkalny o powierzchni 130 m2 oraz posiada nieruchomość rolną o powierzchni 3500 m2, a także domek letniskowy. Oświadczyła też, iż dochodem dwuosobowej rodziny jest jej wynagrodzenie miesięczne w wysokości 4500 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, iż spłata kredytu męża skarżącej oraz spłata kredytu na dom, przy równoczesnym osiąganiu dochodów rzędu 4500 zł miesięcznie nie mogą stanowić podstawy do zwolnienia skarżącej od kosztów sądowych. Skoro skarżąca osiąga regularne i wcale nie najniższe dochody, a dodatkowo posiada wraz z mężem nieruchomość rolną, a także domek letniskowy, to znaczy, że posiada nie tylko środki na bieżące utrzymanie, ale również inny majątek.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdański uznał, że skarżąca nie wykazała, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie art. 246 § 1 w zw. z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) odmówił jej przyznania prawa pomocy.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła I. C.- N., wnosząc o jego uchylenie w całości i zarzucając mu naruszenie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez bezzasadne uznanie, że wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie.
W uzasadnieniu swego zażalenia skarżąca podniosła, iż Sąd pierwszej instancji nie wziął pod uwagę, że wskazany przez skarżącą dochód jest na bieżąco konsumowany na niezbędne potrzeby życiowe oraz utrzymanie nieruchomości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z treścią art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stronie może zostać przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest obowiązek ponoszenia kosztów sądowych przez stronę skarżącą. Zwolnienie od tegoż obowiązku ma charakter wyjątkowy i muszą za nim przemawiać uzasadnione okoliczności faktyczne wskazujące, że obiektywna sytuacja finansowa strony nie daje jej możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Z konstrukcji powołanego powyżej przepisu art. 246 § 1 p.p.s.a. wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
W przedmiotowej sprawie, co prawidłowo ustalił Sąd pierwszej instancji, nie zostało wykazane przez skarżącą, że nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. Przedstawione przez skarżącą zarzuty nie wskazują na istnienie takich okoliczności dotyczących jej sytuacji finansowej, które mogłyby skutecznie podważyć ocenę Sądu pierwszej instancji.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny wniesione zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw oddalił na mocy art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.