Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek E. M. i W. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego przez nich postanowienia Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] kwietnia 2014 r. stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia na upomnienie wzywające skarżących do dobrowolnego wykonania, wynikającego z ostatecznej decyzji, obowiązku rozbiórki obiektów budowlanych wybudowanych samowolnie na terenie działki nr [...] w miejscowości K., gmina W..
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w przedmiotowym wniosku skarżący stwierdzili, że w razie uchylenia zaskarżonego postanowienia postępowanie egzekucyjne okazałoby się bezprzedmiotowe, a w tej sytuacji mogłoby dojść do nieodwracalnych skutków w postaci rozbiórki budynku.
Oddalając wniosek Sąd pierwszej instancji, powołując się na treść art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wskazał, że wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności, tzn. nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Sąd uznał, że zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia nie posiada atrybutu wykonalności. Nie nadaje się do wykonania i nie podlega wykonaniu, czy to dobrowolnemu czy w trybie egzekucji, a przez to nie może wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Co więcej, postanowienie to, a także ewentualne jego uchylenie przez Sąd w wyniku uwzględnienia wniesionej skargi, nie ma wpływu na bieg postępowania egzekucyjnego w sprawie. Powyższe względy przyczyniły się do oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
W zażaleniu na powyższe postanowienie E. M. i W. M. zarzucili naruszenie art. 194 § 1 w zw. z art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędną interpretację, która polegała na uznaniu przez Sąd, iż postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego w Gdańsku nie podlega wykonaniu, co z kolei doprowadziło do odmowy wstrzymania wykonalności zaskarżonego postanowienia.
Wobec tego wnieśli o zmianę zaskarżonego postanowienia Sądu poprzez wstrzymanie wykonania postanowienia Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku do czasu prawomocnego zakończenia sprawy oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu wyżej cytowanego przepisu, mogą być takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów.
Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje negatywne, w ocenie strony, skutki materialnoprawne. Należy zatem podzielić pogląd Sądu pierwszej instancji, że skutków takich nie należy wiązać z procesowym postanowieniem stwierdzającym niedopuszczalność zażalenia od pisma (upomnienia) wzywającego do wykonania obowiązku rozbiórki obiektów budowlanych.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.