Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 443/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił sprzeciw W.W. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] maja 2019 r. nr [...]w przedmiocie robót budowlanych.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z [...] maja 2019 r. Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] października 2018 r. orzekającą o braku podstaw do rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w przedmiocie robót budowlanych polegających na budowie utwardzenia drogi z ażurowych prefabrykowanych płyt żelbetonowych i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzja te została doręczona skarżącemu [...] maja 2019 r. wraz z pouczeniem, że przysługuje mu prawo zaskarżenia decyzji w terminie 30 dni od dnia doręczenia poprzez wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Pismem z [...] czerwca 2019 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucając sprzeciw wskazał, że stronie nie przysługiwała na powyższą decyzję PWINB skarga a jedynie sprzeciw zgodnie z treścią art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a. Wskazał, że w myśl art. 64c § 1 p.p.s.a. sprzeciw od wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji skarżącemu. Wyjaśnił, że wniesiony przez skarżącego środek zaskarżenia został mylnie nazwany skargą i wniesiony z uchybieniem terminu 14-dniowego. Podkreślił, że strona została przez organ błędnie poinformowana o przysługującym jej środku zaskarżenia od decyzji kasacyjnej, niemniej z uwagi na uchybienie terminu ustawowego konieczne było odrzucenie sprzeciwu, gdyż wraz ze sprzeciwem nie został złożony wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając mu naruszenie:
- 1. art. 112 k.p.a. poprzez błędną jego wykładnie polegającą na przyjęciu, że zastosowanie się przez stronę do błędnego pouczenia o sposobi terminie (dłuższym od ustawowego) do zaskarżenia decyzji, wymaga złożenia wraz ze środkiem odwoławczym wniosku o przywrócenie terminu;
- 2. art. 8 k.p.a. poprzez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej i wyciąganiu negatywnych konsekwencji dla strony, która zastosowała się do pouczenia zawartego w decyzji, że strona może w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji wnieść na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest zasadne.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że instytucja sprzeciwu od decyzji została wprowadzona z 1 czerwca 2017 r. na mocy art. 9 pkt 7 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw i w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy nowelizującej, ma zastosowanie do postępowań przed sądami administracyjnymi wszczętych po 1 czerwca 2017 r.
Stosownie do treści art. 64 a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a." od decyzji, o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. W myśl zaś art. 64c § 1 p.p.s.a. sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu. Zgodnie natomiast z art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, o ile ustawa nie stanowi inaczej. W myśl natomiast art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie do jej wniesienia postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że organ błędnie pouczył strony przedmiotowego postępowania, że od decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2019 r. przysługiwała skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego a nie sprzeciw, który powinien zostać złożony w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji wydanej w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Termin do wniesienia sprzeciwu upłynął w dniu [...] czerwca 2019 r., natomiast środek odwoławczy został wniesiony dopiero [...] czerwca 2019 r., tj. po upływnie terminu.
W orzecznictwie przyjmuje się, że jeżeli w zaskarżonej decyzji organ błędnie pouczył o możliwości wniesienia skargi i 30 dniowym terminie do jej wniesienia, to powyższa okoliczność powinna być wzięta pod uwagę przez Sąd I instancji, bowiem zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejsze zażalenie przychyla się do wyrażanego już, zarówno w orzecznictwie jak i piśmiennictwie, poglądu, że konsekwencje obowiązywania art. 112 k.p.a. powinny być jednolite na drodze postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego, zatem w przypadku wniesienia spóźnionego odwołania, które wpłynęło z zachowaniem terminu błędnie podanego w pouczeniu, organ/sąd obowiązany będzie je rozpatrzyć bez potrzeby wnoszenia wniosku o przywrócenie terminu (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego.
Komentarz., Warszawa 2017r. str. 621). Mając zatem na uwadze przytoczoną wyżej treść art. 64b § 1 p.p.s.a. uznać należało, że do sprzeciwu będzie miał zastosowanie art. 112 k.p.a. (por. postanowienia NSA: z 26 października 2017 r., sygn. akt II OZ 1206/17, z 4 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OZ 263/19 oraz powołane w nim orzecznictwo).
Mając powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Odnosząc się zaś do wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że nie mógł on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości orzeczenia o zwrocie kosztów w postępowaniu zażaleniowym.