Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 lipca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym K. G.w sprawie z jego skargi na bezczynność Wójta Gminy [...]. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 10 stycznia 2005 r., sygn. akt OZ 1008/04 oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2004 r., którym odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy w takim samym zakresie w niniejszej sprawie.
Wobec tożsamości żądania skarżącego Sąd oddalił wniosek K. G., wskazując, że nie zachodzą podstawy do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Niewykorzystanie możliwości zarobkowych nie usprawiedliwia bowiem ubiegania się o prawo pomocy.
Pismem z dnia 23 lipca 2005 r. skarżący wniósł zażalenie min na postanowienie z dnia 7 lipca 2005 r., w którym ponownie podkreślił, że jest osobą bezrobotną i nie jest w stanie samodzielnie pokryć kosztów tego postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Prawo pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej może zostać przyznane wyłącznie w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Skarżący mógłby liczyć na przyznanie prawa pomocy, gdyby całkowity brak możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie wynikał z samoistnego pozbawienia się możliwości zarobkowania. Podkreślić należy, iż skarżący jest posiadaczem gospodarstwa rolnego, z którego mógłby czerpać dochód, a nie wskazanie przyczyn, które powodują brak dochodu skarżącego nie uzasadnia przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Brak dochodu z majątku nie może być stanowić wyłącznej przesłanki, na której skarżący opera swe żądanie. Niewykorzystanie możliwości zarobkowych nie uzasadnia ubiegania się o prawo pomocy.
Podkreślić również należy, że w postępowaniu w niniejszej sprawie wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy został oddalony, a w kolejnym wniosku skarżący nie przedstawił żadnych nowych okoliczności, które świadczyłyby o zmianie sytuacji będącej podstawą orzeczenia Sądu w sprawie prawa pomocy. Słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji, iż nie bez znaczenia przy ocenie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest czas toczącego się ponad dwa lata postępowania. Zgodnie z generalną zasadą ponoszenia kosztów postępowania skarżący mógł (jeśli nie przed wszczęciem postępowania, to w jego toku) do tej pory zgromadzić kwotę niezbędną do pokrycia kosztów ewentualnego postępowania kasacyjnego w sprawie.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.