Postanowienie NSA z 8 września 2006 r., II OZ 875/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 8 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. W.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 marca 2006 r., sygn. akt III SA/Gl 23/06 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Stahl przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 7 listopada 2005 r., nr [...] w przedmiocie obowiązku meldunkowego postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie

W skardze na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 7 listopada 2005 r. A. W. wniosła, w oparciu o art. 61 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Katowice z dnia 27 września 2005 r. o zameldowaniu na pobyt stały w lokalu przy ul. [...] w Katowicach E. T. oraz córek M. i M. W..

Postanowieniem z dnia 24 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podkreślił, że podstawowym celem wniosku jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zatem wniosek skarżącej (chociaż oparty o art. 61 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny.

Jak dalej wywiódł Sąd I instancji, instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest instytucją mającą prowadzić do uwzględnienia skargi, dlatego zarzuty wobec zaskarżonej decyzji nie mogą jednocześnie stanowić uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Skarżąca natomiast powołała wyłącznie argumenty przeciw kwestionowanej decyzji, nie powołując żadnych szczególnych okoliczności, które mogłyby stanowić o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd, na podstawie art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niemniej jednak, niezależnie od powołanych we wniosku okoliczności wskazać trzeba, że celem instytucji zameldowania jest, w świetle przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności o dowodach osobistych (Dz.U. Nr 87 z 2001 r., poz. 960 ze zm.) potwierdzenie w ewidencji ludności rzeczywistego stanu tj. odnotowanie gdzie konkretna osoba zamieszkuje z zamiarem stałego pobytu. Czynność ta nie ogranicza właściciela lokalu mieszkalnego w swobodzie dysponowania prawem do mieszkania. Z decyzji o zameldowaniu nie można wyprowadzić prawa do lokalu.

Pismem z dnia 12 kwietnia 2006 r. A. W. wniosła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 marca 2006 r. W zażaleniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisu art. 61 § 2 pkt 1 powoływanej wyżej ustawy przez uznanie, że skierowany do organu wniosek może być rozpoznany przez Sąd, a także nieuwzględnienie istotnych okoliczności sprawy przy ocenie zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania (m.in. brak swobodnego korzystania z mieszkania, koszty związane z umowami zawieranymi przez nieuprawnione do zamieszkiwania, zameldowane osoby.

W dniu 5 lipca 2006 r. do Sądu wpłynęło pismo E. T. stanowiące odpowiedź na zażalenie z wnioskiem o oddalenie zażalenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie może zostać uwzględnione. Zaskarżona decyzja Wojewody Śląskiego z dnia 7 listopada 2005 r. określa jedynie, czy wskazane osoby spełniają przesłanki zameldowania na pobyt stały pod wskazanym adresem, zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz.U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.). Pobytem stałym jest zamieszkanie w danym miejscu z zamiarem stałego przebywania, muszą się więc w tym miejscu koncentrować wszelkie codzienne sprawy życiowe – warunkiem uznania miejsca za miejsce stałego pobytu jest wykazanie, że osoba prowadzi tam codzienne gospodarstwo domowe, nocuje, wypoczywa, prowadzi życie rodzinne.

Decyzja taka ma wyłącznie charakter ewidencyjny, służy jedynie aktualizacji danych i doprowadzeniu do zgodności miejsca zamieszkania z miejscem zameldowania. Decyzja o zameldowaniu nie jest w żadnym wypadku tożsama z prawem użytkowania lokalu, czy z prawem własności. Meldunek jest czynnością rejestracyjną o charakterze deklaratoryjnym, nie stwarzającym uprawnień do mieszkania i pobytu w nim. Celem prowadzenia ewidencji jest zbieranie danych o miejscu pobytu osób, nie zaś kontrolowanie legalności zamieszkania; tym samym decyzja taka nie może powodować niebezpieczeństwa powstania znacznej szkody ani trudnych do odwrócenia skutków, w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Na marginesie wskazać należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wniesiony został w oparciu o art. 61 § 2 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi jednak na umieszczenie wniosku w skardze skierowanej do wojewódzkiego sądu administracyjnego jego rozpoznanie przez Sąd postanowieniem z dnia 24 marca 2006 r. nie narusza prawa.

Z powyżej wskazanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.