Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2018 r. odmówiono skarżącemu zmiany postanowienia z dnia 22 stycznia 2018 r. odmawiającego skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 20 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy powyższe postanowienie z dnia 22 sierpnia 2018 r.
Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 20 września 2018 r.
Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił ww. zażalenie, jako niedopuszczalne. W uzasadnieniu Sąd, powołując się na treść art. 194 § 1, art. 260 § 1 i 2, art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wskazał, że w obowiązującym stanie prawnym na postanowienie wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza, zażalenie nie przysługuje.
Zażalenie na postanowienie z dnia 16 stycznia 2019 r. wniósł I. K..
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do NSA przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Ustawodawca, w powołanej wyżej ustawie w brzmieniu nadanym nowelizacją, która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r., nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od orzeczenia referendarskiego (art. 260 p.p.s.a.). Taka kolejność zapadłych orzeczeń przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi kończy merytoryczne rozpoznawanie wniosków w przedmiocie przyznania prawa pomocy. W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny działa jako instancja kontrolująca orzeczenie referendarza sądowego. Orzeczenia tych sądów stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.). Nie jest to bowiem przypadek, o którym stanowi art. 258 § 4 p.p.s.a.
A zatem wniesione w niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie Sądu I instancji utrzymujące w mocy postanowienia referendarza sądowego o odmowie zmiany postanowienia z dnia 22 stycznia 2018 r. o odmowie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych jest niedopuszczalne, na co zasadnie wskazał Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu z dnia 16 stycznia 2019 r. W tym warunkach istniały podstawy do zastosowania art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., a tym samym odrzucenia przez Sąd I instancji zażalenia na postanowienie tegoż Sądu z dnia 20 września 2018 r.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.