Postanowienie NSA z 23 września 2010 r., II OZ 893/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 23 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 693/10 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Bożena Walentynowicz przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 693/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił T. P. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej.

Sąd I instancji wskazał, że brak broni nie pozbawia skarżącego możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, jak uzasadniał w swoim wniosku skarżący, gdyż posiadanie broni nie jest warunkiem jej prowadzenia. Powoływanie się natomiast przez skarżącego na niebezpieczeństwo zwiększonego zagrożenia atakiem w odniesieniu do osób dysponujących znacznym majątkiem, nie zostało poparte żadnymi dowodami. W związku z powyższym w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W zażaleniu na powyższe postanowienie T. P. wskazał, że Sąd I instancji oceniając zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wziął jedynie pod uwagę skutki o wartości materialnej, nie odnosząc się do faktu, że posiadana broń ma wartość historyczną i pamiątkową dla skarżącego, a przekazanie broni do depozytu może skutkować jej bezpowrotnym uszkodzeniem.

Odpowiedź na zażalenie złożył Komendant Główny Policji, wnosząc o jego oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W przedmiotowej sprawie na skarżącym ciąży obowiązek zbycia posiadanej broni, stosownie do treści art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) dalej ustawa o broni i amunicji, zgodnie bowiem z nim osoba, która utraciła uprawnienie do posiadania broni, jest obowiązana niezwłocznie zbyć broń i amunicję do tej broni. Jednakże w przypadku, gdy broń nie zostanie zbyta w terminie 30 dni, należy ją złożyć wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji (art. 22 ust. 3 ustawy o broni i amunicji).

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za właściwe stanowisko, które zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji. Wskazując na treść przepisu art. 22 ust. 3 ustawy o broni i amunicji, przewidującego obowiązek złożenia broni wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji, stwierdzić bowiem należy, że skorzystanie z możliwości złożenia broni do depozytu powoduje, iż wykonanie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych, bądź nieodwracalnych skutków.

Na marginesie wskazać należy, że zarzut skarżącego o nieodniesieniu się przez Sąd I instancji do kwestii strat natury niemajątkowej jakie mogą zaistnieć po stronie skarżącego jest nietrafny, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka o zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, po analizie wyczerpująco uzasadnionego wniosku o wstrzymanie takiej decyzji. W przedmiotowej sprawie wniosek skarżącego formułował jedynie skutki o charakterze majątkowym, które miałyby zaistnieć po stronie skarżącego, i których ewentualne wystąpienie właściwie ocenił Sąd I instancji.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji postanowienia.