Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 881/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił G. J. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.
Sąd I instancji wskazał, że możliwość złożenia broni do depozytu przewidziana przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) dalej ustawa o broni i amunicji, powoduje, iż wykonanie zaskarżonej decyzji nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie bowiem z art. 24 pkt 3 ustawy o broni i amunicji w przypadku, gdy osoba utraci prawo do posiadania broni i deponuje ją w depozycie Policji, opłaty związane z deponowaniem broni i amunicji (w wysokości 1 % opłaty za wydanie pozwolenia na broń osobie fizycznej za każdą dobę przechowywania - § 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie, Dz. U. z 2004 r., nr 152, poz. 1609) są pobierane po upływie roku od dnia ich złożenia do depozytu. Dopiero więc po roku od utraty prawa do posiadania broni możliwe jest pobieranie opłaty związanej ze zdeponowaniem broni. Sąd I instancji wskazał więc, że wobec faktu wydania decyzji organu II instancji w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń w [...] kwietnia 2010 r. i jej doręczenia do rąk skarżącego w dniu 19 kwietnia 2010 r. skarżący nie ponosi kosztów depozytu, gdyż od daty decyzji ostatecznej nie minął jeszcze rok. Dlatego też, na tym etapie postępowania nie można stwierdzić ile będzie trwało postępowanie i czy skarżący będzie musiał ponosić koszty związane ze zdeponowaniem broni. W związku z powyższym Sąd stwierdził, iż skoro skarżący oparł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji na twierdzeniu, że nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z przechowywaniem broni w depozycie, to nie zachodzą tu przesłanki wskazane w art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W zażaleniu na powyższe postanowienie G. J. wskazał, że wykonanie decyzji spowoduje zobowiązanie go do poniesienia kosztów z tytułu złożenia broni do depozytu, bowiem czas trwania postępowania sądowego w przedmiotowej sprawie będzie wynosił co najmniej 2 lata. Skarżący podniósł, że posiadana przez niego broń myśliwska była wykorzystywana w celach łowieckich, a utrata tej broni nie mogłaby być dostatecznie zrekompensowana.
Odpowiedź na zażalenie złożył Komendant Główny Policji, wnosząc o jego oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W przedmiotowej sprawie na skarżącym ciąży obowiązek zbycia posiadanej broni, stosownie do treści art. 22 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, zgodnie bowiem z nim osoba, która utraciła uprawnienie do posiadania, jest obowiązana niezwłocznie zbyć broń i amunicję do tej broni. W przypadku jednakże, gdy broń nie zostanie zbyta w terminie 30 dni, to należy ją złożyć wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji (art. 22 ust. 3 ustawy o broni i amunicji).
Naczelny Sąd Administracyjny uznał za właściwe stanowisko, które zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji. Wskazując na treść przepisu art. 22 ust. 3 ustawy o broni i amunicji, przewidującego obowiązek złożenia broni wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji, stwierdzić bowiem należy, że skorzystanie z możliwości złożenia broni do depozytu powoduje, iż wykonanie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych, bądź nieodwracalnych skutków.
W zaistniałej sytuacji zatem zasadnie Sąd I instancji odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji postanowienia.