Uzasadnienie
Ł. J. J. (dalej jako skarżący) w piśmie z dnia 18 sierpnia 2017 r. zawarł skargę do WSA w Warszawie na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Warszawie z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie powołania do odbycia ćwiczeń wojskowych. Skarga ta nie została podpisana. Sąd zarządził wezwanie skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako P.p.s.a.).
W odpowiedzi na wezwanie skarżący nadesłał opatrzone jego własnoręcznym podpisem pismo z dnia 16 października 2017 r. zatytułowane odwołanie, w którym ponownie została sformułowana skarga "od decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Warszawie utrzymująca w mocy decyzję Wojskowego Komendanta Uzupełnień w P. w sprawie Zorganizowanych ćwiczeń wojskowych, które odbywały się od dnia [...] Września 2017 do [...] Września 2017 - [...] S.-B.". Podniesione w nim argumenty nawiązywały do okoliczności wskazanych w piśmie z dnia 18 sierpnia 2017 r., przytoczone zostały także nowe okoliczności.
WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1507/17 odrzucił skargę wniesioną przez skarżącego w niniejszej sprawie. Sąd przytoczył treść art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i uznał, że skarga zasługuje na odrzucenie bowiem skarżący wykonując wezwanie z dnia 2 października 2017 r., nadesłał pismo opatrzone datą 16 października 2017 r., jednakże pisma tego nie można uznać za prawidłowe wykonanie wezwania Sądu z dnia 2 października 2017 r., albowiem treść tego pisma nie odzwierciedla skargi z dnia 18 sierpnia 2017 r., nie jest zgodne z jej pierwotnym brzmieniem.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że brak formalny skargi w postaci braku podpisu uniemożliwia nadanie jej biegu i uzasadnia odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego zmianę poprzez uwzględnienie wniesionej przez niego w dniu 18 października 2017 r. skargi (powinno być 18 sierpnia 2017 r.). Skarżący podniósł, że pismem z dnia 16 października 2017 r. w odpowiedzi na wezwanie sądu z dnia 2 października 2017 r. uzupełnił brak formalny, do którego wezwał go sąd. W jego ocenie nie zaistniały przesłanki do odrzucenia skargi przez Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Uważa, iż treść tego pisma była tożsama ze skargą z dnia 18 sierpnia 2018 r. a tym samym uzupełnił braki formalne skargi i uczynił to w wyznaczonym terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Brakiem formalnym skargi jako pisma procesowego strony stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. jest brak podpisu strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stwierdzając taki brak sąd wzywa stronę do jego uzupełnienia stosownie do treści art. 49 § 1 P.p.s.a., wskazując jednocześnie na czym polega stwierdzony brak i jak go należy uzupełnić.
W niniejszej sprawie Przewodniczący Wydziału w wezwaniu z dnia 2 października 2017 r. jednoznacznie stwierdził, że należy podpisać skargę z dnia 18 sierpnia 2017 r. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r. Nieusunięcie wskazanych braków opatrzono rygorem odrzucenia skargi zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Wbrew temu co twierdzi skarżący w zażaleniu brak formalny złożonej przez niego skargi z dnia 18 sierpnia 2017 r. w postaci własnoręcznego podpisu nie został uzupełniony poprzez nadesłanie pisma z dnia 16 października 2017 r. bowiem nadesłane pismo w istocie, co słusznie zauważył Sąd I instancji, zawierało treść, która nie odzwierciedlała pisma z 18 sierpnia 2017 r. Nie można uznać, że złożenie pisma nawiązującego treścią podniesionych w nim argumentów do pisma pierwotnego jest tym samym pismem co pismo pierwotne. Uzupełniając brak w postaci podpisu należało przesłać identyczne co do treści i wyglądu odwzorowanie pisma z dnia 18 sierpnia 2017 r. z tą różnicą jedynie, że pismo to należało opatrzyć własnoręcznym podpisem skarżącego.
Nadesłane do sądu pismo z dnia 16 października 2017 r. nie jest identyczne z pismem z dnia 18 sierpnia 2017 r. Nie jest jego graficznym i treściowym odwzorowaniem. Wymogu identyczności z nie zapewnia powołanie się na podobnie sformułowane argumenty skoro poza nimi w piśmie tym zawarte został stwierdzenia i okoliczności, o których w pierwotnym piśmie nie było mowy. Chodzi tu na przykład o fakt posiadania umowy o pracę, ubezpieczenia i wskazania miejsca wykonywania pracy dla JBB Construction. Wskazuje się, że przyjazd do Polski uniemożliwi dalszą współpracę z obecnym pracodawcą, spowoduje utratę pracy i miejsca zamieszkania.
Z powyższych powodów, które świadczą o tym, że nadesłane w wykonaniu wezwania sądu z dnia 2 października 2017 r. pismo nie jest pismem identycznym z wniesioną w dniu 18 sierpnia 2017 r. skargą, Sąd słusznie uznał, że wezwanie nie zostało wykonane zgodnie z jego treścią. Nie został nadesłany identyczny co do treści i wyglądu graficznego egzemplarz pisma z dnia 18 sierpnia 2017 r. opatrzony podpisem skarżącego a do tego zobowiązywało wezwanie. Sąd I instancji słusznie przyjął zatem, że nie został uzupełniony brak formalny skargi poprzez jej podpisanie skoro skarżący nadesłał inne pismo zbliżone w części swoją treścią do pierwotnego ale zawierające też elementy nowe, których poprzednie pismo nie zawierało.
W związku z powyższym Sąd I instancji zasadnie uznał, że brak formalny skargi nie został uzupełniony bowiem nadesłane zostało pismo opatrzone podpisem skarżącego ale różne co do treści w stosunku do skargi z 18 sierpnia 2017 r. Zaistniała zatem przesłanka z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. uzasadniająca odrzucenie skargi, której braków strona nie uzupełniła, przez co należy rozumieć wykonanie wezwania do uzupełnienia braków w sposób odmienny niż zostało to określone w wezwaniu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.