Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 446/09, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), po rozpoznaniu wniosku E. B. wstrzymał wykonanie zaskarżonej przez nią decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] czerwca 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji nakazującą skarżącej rozbiórkę wiaty garażowej. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że wykonanie nakazu rozbiórki przed rozpoznaniem skargi może spowodować po stronie skarżącej znaczną szkodę majątkową wynikającą z konieczności poniesienia wysokich kosztów.
W zażaleniu na powyższe postanowienie R. Ś. i S. Ś. podnieśli, że Sąd rozpoznając skargę wziął pod uwagę tylko i wyłącznie dobro skarżącej, nie biorąc pod uwagę ewidentnego naruszenia prawa wskazanego przez organ oraz praw zainteresowanych. Postawiony nielegalnie obiekt budowlany zagraża mieszkańcom, nie zapewnia im właściwego nasłonecznienia, przez co naraża ich na dodatkowe koszty właściwego utrzymania budynku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zgodzić się z oceną dokonaną przez Sąd I instancji, iż niewstrzymanie zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie może spowodować wystąpienie skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Kwestie zaś podniesione przez stronę w zażaleniu, dotyczące naruszenia przez skarżącą prawa i prawidłowości zaskarżonej decyzji oceniać będzie Sąd orzekając merytorycznie w wyroku. Natomiast zastosowanie w niniejszej sprawie ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. zasadnie podyktowane było faktem, by nie doszło do wykonania decyzji, która może zostać następnie wzruszona, a zatem wstrzymanie zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji było prawidłowe.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.