Postanowienie NSA z 29 września 2010 r., II OZ 896/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 29 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 234/10 odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym

Sprawa

w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Wojewody D. z [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę pawilonu handlowego postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Bożena Walentynowicz przewodniczący

Uzasadnienie

Po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyznał J. K. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie z obowiązku uiszczenia każdorazowej opłaty sądowej w zakresie przekraczającym kwotę 50 zł i jednocześnie odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody D. z [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na rozbudowę pawilonu handlowego.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Sąd miał na uwadze, że dochody skarżącego, które wynoszą 1.400 zł miesięcznie i mają charakter stały, skarżący nie ma nikogo na utrzymaniu, a jego stałe niezbędne wydatki zgodnie z oświadczeniem skarżącego, takie jak koszty utrzymania mieszkania, koszt lekarstw - wynoszą ok. 280 zł. Sąd I instancji uznał więc, że w sprawie zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej ppsa, warunkujące przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie z obowiązku uiszczenia każdorazowej opłaty sądowej w zakresie przekraczającym kwotę 50 zł. W ocenie Sądu uiszczenie przez wnioskodawcę na obecnym etapie postępowania kwoty 50 zł tytułem wpisu sądowego od skargi nie doprowadzi do powstania niedostatku w utrzymaniu skarżącego i mieści się w możliwościach płatniczych wnioskodawcy. Sąd I instancji wskazał także, że odmowa przyznania prawa pomocy w zakresie dotyczącym ustanowienia adwokata, nie ogranicza skarżącemu prawa do sądu, gdyż zgodnie z art. 6 ppsa w razie potrzeby Sąd udzieli stronie niezbędnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczy stronę o skutkach prawnych tych czynności oraz ich zaniedbań.

W zażaleniu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając mu naruszenie art. 246 § 1 pkt 2 ppsa przez dokonanie niewłaściwej oceny stany faktycznego w sprawie, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie realnego prawa do sądu stronie, która nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 ppsa, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym może mieć miejsce gdy ubiegający się o nie wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego (art. 246 § 1 pkt 2 ppsa).

Biorąc pod uwagę ogólną sytuacją majątkową skarżącego oraz potencjalne koszty postępowania sądowego w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że ocena sytuacji materialnej skarżącego dokonana przez Sąd I instancji jest wnikliwa i prawidłowa, a orzeczenie o częściowym zwolnieniu od kosztów sądowych jak i określona kwota odpowiadają możliwościom materialnym skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia i z mocy art. 184 w związku z art. 197 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.