Postanowienie NSA z 12 września 2008 r., II OZ 898/08

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 12 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. P., Z. P. i S. K. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2008 r. sygnatura akt II SA/Wa 1308/00 o wezwaniu skarżącej G. P. do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 14 maja 2008 r. o odmowie sprostowania postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2000 r.

Sprawa

w sprawie z wniosków G. P. o wznowienie postępowań sądowych w sprawie II SA 926/07 zakończonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 1997 r. oraz w sprawie II SA 1350/98 zakończonej wyrokiem z dnia 12 listopada 1998 r. postanawia:

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla (del.)

Sentencja

1. oddalić zażalenie w części wniesionej przez G. P.,
2. odrzucić zażalenie w części wniesionej przez Z. P. i S. K.

Uzasadnienie

Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał G. P. do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 14 maja 2008 r. o odmowie sprostowania postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2000 r.

Zażalenie na to postanowienie wnieśli S. K. oraz G. i Z. P., wnosząc o obciążenie kosztami postępowania Skarbu Państwa i podnosząc w obszernym uzasadnieniu szereg okoliczności nie związanych bezpośrednio z przedmiotowym postępowaniem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie jest bezzasadne w świetle art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a.. Przepis ten stanowi, iż Sąd nie podejmie żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania. Przepis powyższy stanowi konkretyzację zasady wynikającej z art. 214 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którą obowiązek uiszczenia kosztów sądowych spoczywa na osobie, która wnosi do sądu pismo podlegające opłacie, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Nie ma znaczenia dla ustalenia podmiotu zobowiązanego do uiszczenia opłaty sądowej merytoryczna treść zarzutów i argumentów podnoszonych w piśmie podlegającym opłacie. Niezasadnym jest zatem wyrażone w zażaleniu stanowisko, iż to Skarb Państwa powinien ponieść koszty postępowania w niniejszej sprawie.

W tej sytuacji uznać należy, iż zaskarżone zarządzenie wydano zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i w tym stanie rzeczy zażalenie G. P. oddalono na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a.

Ponieważ wezwanie do uiszczenia wpisu skierowane było tylko do G. P., uznać należało, że prawo jego zaskarżenia przysługiwało wyłącznie jej. Niedopuszczalne było natomiast wniesienie środka odwoławczego przez Z. P. i S. K., a zatem zażalenie w części pochodzącej od nich podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 i 180 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a.