Uzasadnienie
W dniu 1 czerwca 2004 r. W. C. wniosła skargę na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 4 maja 2004 r. znak: [...] wydanej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwalającej I. i L. J. na budowę budynku gospodarczego na maszyny rolnicze i produkty rolne wraz z instalacjami wewnętrznymi i przyłączem energetycznym oraz zjazdu z drogi gminnej nr ew. 2663 wraz z wewnętrzną drogą dojazdową na działkach nr [...] w miejscowości Miechów.
W dniu 8 czerwca 2004 r. skarżąca złożyła również wniosek o wstrzymanie zaskarżonej przez siebie decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 4 maja 2004 r. W wyniku jego rozpatrzenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 25 listopada 2004 r. (sygn. akt II SA/Kr 753/04) postanowił oddalić wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdził, iż wniosek nie został w ogóle uzasadniony, gdyż skarżąca podała jedynie, że decyzja jest niezgodna ze stanem faktycznym.
Na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pismem z dnia 21 grudnia 2004 r. zażalenie złożyła W. C., w którym wniosła o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji albo o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, iż jest osobą niepełnosprawną i dlatego nie uzasadniła wniosku, który brak ten chce teraz naprawić w zażaleniu. Ponadto skarżąca wskazała na fakt prowadzenia przez Prokuraturę Rejonową postępowania o naruszenie prawa własności. Utwardzenie palcu i zjazdu z drogi wykonane przez inwestorów to swoista "bomba ekologiczna", gdyż zostały zakłócone stosunki wodne na gruncie i trwa już postępowanie w tej sprawie. Trwa również postępowanie rozgraniczeniowe między działkami inwestorów a jej działką. Poza tym Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego wstrzymał budowę i decyzje te zostały utrzymane w mocy przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie
Odpowiedź na zażalenie wnieśli także I. i L. J., którzy podnieśli, iż zarzuty W. C. są bezpodstawne pod względem faktycznym oraz prawnym i stanowią wyraz zawiści do podejmowanych przez nich działań gospodarczych, które znajdują pełne uzasadnienie w udzielonych decyzjach i zezwoleniach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
Skarżąca podniosła w zażaleniu okoliczności z których przynajmniej część można uznać za próbę uprawdopodobnienia przesłanek z art. 61 § 3 powołanej wyżej ustawy. W takiej sytuacji ich rozpatrzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny naruszyłby prawo strony do dwóch instancji. Zatem okoliczności wskazane przez skarżącą powinny być rozpatrzone najpierw przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Z tego względu należało postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 listopada 2004 r. oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania.
Przy ponownym rozpatrywaniu przedmiotowego wniosku skarżącej należy ewentualnie zgodnie z art. 35a ustawy Prawo budowlane z 1994 r. rozważyć celowość uzależnienia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji od złożenia przez W. C. kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania decyzji.
Mając powyższe na uwadze Sąd na zasadzie art. 185 w związku z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił jak w sentencji.