Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odrzucił skargę, ponieważ na wezwanie Sądu skarżąca nie uzupełniła w terminie braku formalnego skargi przez nadesłanie odpisów skargi.
Sąd wskazał, że wezwanie zostało doręczone skarżącej na adres podany w skardze. Przesyłka była dwukrotnie awizowana, tj. w dniu 17 i 25 stycznia 2019 r., a następnie w dniu 4 lutego 2019 r. została zwrócona do Sądu, bowiem nie została przez skarżącą podjęta w terminie. Zatem, dniem doręczenia tej przesyłki był dzień 31 stycznia 2019 r. Natomiast termin do dokonania powyższej czynności upłynął w dniu 7 lutego 2019 r. W tej sytuacji został zastosowany tryb wynikający z art. 73 p.p.s.a. Ustawodawca w ostatnim zdaniu tego przepisu wprowadza fikcję prawną sprowadzającą się do tego, że wykazanie wykonania czynności określonych w tym przepisie daje podstawę do uznania skuteczności doręczenia, w sytuacji gdy adresat nie podejmie przesyłki. Skarżąca do dnia wydania niniejszego postanowienia nie nadesłała odpisów skargi (por. uchwała NSA z 18 grudnia 2013 r., I OPS 13/13).
Zażalenie na ww. postanowienie wniosła skarżąca, podnosząc argumentację dotyczącą legalności zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie podlega uwzględnieniu.
Argumentacja zażalenia w zasadzie nie kwestionuje, że skarżąca nie nadesłała na wezwanie Sądu odpisów skargi, jak i – skuteczności doręczenia wezwania, które nastąpiło w trybie doręczenia zastępczego (art. 73 p.p.s.a.). Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że skutecznie doręczono skarżącej wezwanie. Wskazania wymaga, że aby sąd administracyjny mógł prawidłowo zastosować instytucję prawną doręczenia zastępczego muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki. A mianowicie: 1) przesyłka musi zostać zaadresowana na wskazany przez stronę adres;
2) przesyłka musi być dwukrotnie awizowana z jednoczesnym pozostawieniem zawiadomienia w skrzynce oddawczej lub drzwiach mieszkania, biura lub innego pomieszczenia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy;
3) przesyłka musi być przechowywana przez operatora pocztowego łącznie przez okres 14 dni. Z akt sprawy wynika, że Sąd I instancji skierował przesyłkę zawierającą wezwanie do nadesłania 2 odpisów skargi na prawidłowy adres wskazany przez skarżącą. Przesyłka ta była dwukrotnie awizowana w dniach 17 i 25 stycznia 2019 r. Na przesyłce zaznaczono, że pozostawiono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej o możliwości odbioru przesyłki w placówce pocztowej. Przesyłka ta pozostawała w placówce pocztowej przez okres 14 dni, a następnie została zwrócona do Sądu 4 lutego 2019 r. Dlatego należało przyjąć, że w stosunku do strony skarżącej skutek doręczenia wezwania do nadesłania odpisów skargi zgodnie z art. 73 p.p.s.a. nastąpił w dniu 31 stycznia 2019 r. Oznacza to, że do dnia 7 lutego 2019 r. przysługiwał skarżącej termin do nadesłania odpisów skargi. W zakreślonym terminie skarżąca nie nadesłała odpisów skargi, co też prawidłowo ocenił Sąd. Oczywiście przedstawiony powyżej tryb doręczenia opiera się na domniemaniu prawnym, że przesyłka dotarła do rąk adresata. Domniemanie to może zostać obalone, jednak w zażaleniu skarżąca nie przywołała w tym zakresie żadnej argumentacji, kwestionując jedynie legalność zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
W tych warunkach Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odrzucając skargę w niniejszej sprawie. Zgodnie z tym przepisem sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Ponadto zaskarżone postanowienie zasadniczo odpowiada uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r. o sygn. akt I OPS 13/13, zgodnie z którą niedołączenie przez stronę skarżącą wymaganej liczby odpisów skargi, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.