Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 lipca 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 1571/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił W. H. przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. Sąd I instancji stwierdził, że wnioskodawca wraz z żoną uzyskują dochody z emerytur w wysokości 3.372 zł brutto miesięcznie, mają mieszkanie o powierzchni 60 m2, działkę rekreacyjną i 138 akcji. W niniejszej sprawie zatem nie zachodzą przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożył skarżący W. H., podnosząc kwestie związane z postępowaniem przed organami administracji, zbyt wysokimi kosztami postępowania sądowego i zarzucił przewlekłość sprawy oraz brak wnikliwości w wydawaniu orzeczeń.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może przyznać osobie fizycznej prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy. Ustalenia w tym zakresie przeprowadził Sąd I instancji. Zażalenie w żadnym miejscu nie podważa prawidłowości tych ustaleń.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw, ażeby ustanowić na rzecz skarżącego adwokata, mając na względzie także fakt, że Sąd I instancji nie jest związany granicami skargi i jest zobligowany do badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub bezczynności z urzędu, co powoduje uwzględnienie skargi nawet przy jej wadliwym sformułowaniu oraz znikomej aktywności strony skarżącej w procesie przed sądem administracyjnym.
Należy podkreślić, że instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady wyrażonej w art. 214 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którą do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do Sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, przy czym podkreślenia wymaga, iż pomoc Państwa jest instytucją wyjątkową, zatem przesłanki jej udzielenia nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający.
Należy również mieć na uwadze treść przepisu art. 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie jest zasadne, co prowadzi do oddalenia zażalenia.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.