Postanowienie NSA z 16 września 2016 r., II OZ 907/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 16 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 31 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Ke 384/16 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia

Sprawa

w sprawie ze skargi H. G. na postanowienie Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] lutego 2016 r., znak [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Andrzej Gliniecki przewodniczący

Uzasadnienie

Pismem z dnia 6 kwietnia 2016 r. H. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na postanowienie Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] lutego 2016 r., znak [...], w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia. W ww. skardze został zawarty również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu powyższego wniosku skarżący wskazał na okoliczność zbliżającego się końca terminu, w którym został zobowiązany do wykonania działań osobistych, których z kolei nie może wykonać z powodu braku zgody żony będącej współwłaścicielką przedmiotowej nieruchomości. To natomiast zdaniem skarżącego może spowodować dalsze działania represyjne organu względem niego. W związku z powyższym skarżący uznaje swój wniosek za zasadny, gdyż w przeciwnym wypadku pozostanie bez ochrony, co narazi go na niepowetowaną szkodę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 31 maja 2016 r. na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący nie przedstawił konkretnych okoliczności, które pozwoliłby na ocenę tego, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne. We wskazanej skardze zdaniem Sądu I instancji bark było spójnej argumentacji, popartej faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, co pozwoliłoby na uwzględnienie wniosku skarżącego.

Na powyższe postanowienie H. G. złożył zażalenie, w którym zarzucił wspomnianemu orzeczeniu nienależyte rozważenie sprawy przez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji tego, iż na skutek niewstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia dochodzi do sytuacji, w której przed rozpoznaniem skargi grozi skarżącemu niepowetowana szkoda polegająca na karaniu go i wymuszaniu działań, które w razie umorzenia postępowania okażą się całkowicie zbędne, mimo że będą kosztować skarżącego nie mniej niż 20 000 złotych. W związku z powyższym skarżący wnosi o zmianę zaskarżonego postanowienia przez wstrzymanie jego wykonania przez uwzględnienie wniosku zawartego w skardze.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu została uregulowana przez ustawodawcę w art. 61 p.p.s.a. W § 1 wskazanego artykułu została wyrażona ogólna zasada, zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Odstępstwa od powyższej zasady, uregulowane kolejno w § 2 i § 3 ww. artykułu, mogą iść w dwóch kierunkach. Po pierwsze, w przypadku wniesienia skargi na decyzje lub postanowienie organ, który wydał zaskarżony akt może wstrzymać jego wykonanie z urzędu lub na wniosek skarżącego. Po drugie, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu, pod warunkiem spełnienia jednej z enumeratywnie wyliczonych przesłanek: niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, przy czym to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu, noszących znamiona ww. przesłanek. Należy jednak podkreślić, że wskazany obowiązek nie sprowadza się do udowodnienia stosownych okoliczności, a jedynie ich uprawdopodobnienia. Niemniej wnioskodawca ma obowiązek przedłożyć sądowi określone dokumentu i informacje, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy dany wniosek zasługuje na uwzględnienie (por. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2015, s. 384).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił dostatecznie istnienia okoliczności wypełniających znamiona przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący zarówno we wniosku jak i zażaleniu skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego ogranicza się jedynie do gołosłownych stwierdzeń, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia narazi go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, nie przedstawiając żadnych argumentów znajdujących odzwierciedlenie w rzeczywistości. Tym samym należy stwierdzić, iż przedstawione przez skarżącego wywody nie spełniają wymogu należytego umotywowania wniosku. Dlatego też nalezy podzielić stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w zaskarżonym postanowieniu.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.