Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wezwał G. i Z. P. do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 7 maja 2008 r. o oddaleniu wniosków o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 6 czerwca 2002 r. sygn. akt II SA/Ka 1883/00
Zażalenie na to postanowienie wnieśli S. K. oraz G. i Z. P., wnosząc o obciążenie kosztami postępowania Skarbu Państwa i podnosząc w obszernym uzasadnieniu szereg okoliczności nie związanych bezpośrednio z przedmiotowym postępowaniem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesione przez stronę zażalenie jest bezzasadne w świetle art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a.. Przepis ten stanowi, iż Sąd nie podejmie żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania. Przepis powyższy stanowi konkretyzację zasady wynikającej z art. 214 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którą obowiązek uiszczenia kosztów sądowych spoczywa na osobie, która wnosi do sądu pismo podlegające opłacie, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Nie ma znaczenia dla ustalenia podmiotu zobowiązanego do uiszczenia opłaty sądowej merytoryczna treść zarzutów i argumentów podnoszonych w piśmie podlegającym opłacie. Niezasadnym jest zatem wyrażone w zażaleniu stanowisko, iż to Skarb Państwa powinien ponieść koszty postępowania w niniejszej sprawie.
W tej sytuacji uznać należy, iż zaskarżone zarządzenie wydano zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i w tym stanie rzeczy zażalenie G. P. i Z. P. oddalono na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a.
Ponieważ wezwanie do uiszczenia wpisu skierowane było tylko do G. P. i Z. P. uznać należało, że prawo jego zaskarżenia przysługiwało wyłącznie im. Niedopuszczalne było natomiast wniesienie środka odwoławczego przez S. K., a zatem zażalenie w części pochodzącej od niego podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 i 180 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a.