Uzasadnienie
W skardze z dnia 17 czerwca 2013 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (zwanego dalej "WSA") Gmina Nowe Miasto (zwana dalej "gminą") wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej "MWINB") z dnia [...] maja 2013 r., Nr [...], w przedmiocie obowiązku opróżnienia budynku.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody dla gminy, ponieważ nie posiada ona żadnego tytułu prawnego do nieruchomości pozwalającego wydatkować środki z budżetu gminy na ten cel. Ponadto sytuacja gminy jest trudna, a konieczność zapewnienia lokali dla licznej grupy osób może spowodować dla niej brak stabilności finansowej.
Rozpatrując ww. wniosek WSA wskazał, że w przedmiotowej sprawie strona skarżąca nie uzasadniła należycie wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji przez pryzmat wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 ppsa. Przede wszystkim wskazania wymaga, że z zaskarżonej decyzji nie wynika bezpośrednia relacja pomiędzy brakiem wstrzymania a obowiązkiem zapewnienia lokali zamiennych przez gminę. Wnioskująca gmina winna mieć na względzie, że taki obowiązek wynika z przepisów obowiązującego prawa a nie z zaskarżonej decyzji. Gmina nawet nie wskazała, jakie czynności będzie musiała przedsięwziąć celem opróżnienia budynku, jak również nie wskazała konkretnych kosztów opróżnienia budynku, które mogłyby świadczyć o możliwości wyrządzenia znacznej szkody.
W zażaleniu gmina zaskarżyła w całości postanowienie WSA i wniosła o jego zmianę i wstrzymanie wykonania decyzji MWINB z dnia [...] grudnia 2013 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że WSA błędnie uznał, iż gmina nie wykazała, że zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 ppsa.
Przede wszystkim nie można zgodzić się ze stwierdzeniem WSA, że z zaskarżonej decyzji nie wynika bezpośrednia relacja pomiędzy brakiem wstrzymania wykonania decyzji a obowiązkiem zapewnienia lokali zamiennych przez gmin. W ocenie skarżącej gminy wstrzymanie wykonania decyzji jest zasadne, bo zapewnienie lokali dla 17 osób w sytuacji, gdy stan faktyczny nie został wyjaśniony, decyzje nadzoru budowlanego zostały zakwestionowane, a sprawa jest przedmiotem sporu pomiędzy Starostą Płońskim a gminą narazi gminę na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak wynika z art. 61 § 1 ppsa wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże, w myśl art. 61 § 3 ppsa, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na jego wniosek wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika zatem, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego do Sądu aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym
- - odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu -, a skorzystać z niej można tylko, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym wyłącznie do oceny Sądu należy czy w sprawie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, a więc niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Odnosząc się do zarzutów zażalenia należy wskazać, że są one niezasadne. Kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego (zwanego dalej "NSA") ogranicza się do oceny czy Sąd pierwszej instancji nie naruszył przepisów prawa. Zdaniem NSA, WSA zastosował odpowiednie przepisy ppsa i prawidłowo uzasadnił ich zastosowanie, a uzasadnienie WSA, było obszerne i wystarczająco wyjaśniające powody podjętego rozstrzygnięcia. Argumentacja Sądu pierwszej instancji wskazuje, że WSA wziął pod uwagę całokształt okoliczności sprawy a ważąc argumenty za i przeciw wstrzymaniu zaskarżonej decyzji słusznie uznał, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro, jak słusznie skonstatował Sąd pierwszej instancji, gmina nie spełniła ciążącego na niej z mocy art. 61 § 3 ppsa "obowiązku" wykazania we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego przesłanek zawartych w art. 61 § 3 ppsa, tj. przedstawienia konkretnych danych, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków, to - tym samym - WSA nie miał innej możliwości działania zgodnie z prawem jak tylko odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Na marginesie NSA podkreśla również, iż celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności decyzji (por. m. in.: postanowienie NSA z dnia 10 października 2008 r., II OZ 741/08, LEX nr 493666). Tym samym, ani zaskarżone orzeczenie WSA ani niniejsze postanowienie NSA nie przesadzają o ostatecznym wyniku oceny zaskarżonej decyzji przez Sąd administracyjny.
W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie WSA należy uznać za zgodne z przepisami prawa, dlatego NSA, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ppsa orzekł jak w sentencji.