Postanowienie NSA z 23 lutego 2012 r., II OZ 91/12

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 23 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B.S. i T.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 990/11 o zawieszeniu postępowania sądowego

Sprawa

w sprawie ze skargi B.S. i T.S. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Skład

Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 990/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., zawiesił z urzędu postępowanie sądowe, w sprawie ze skargi B.S. i T.S. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania.

W uzasadnieniu wskazano, że Sąd na podstawie informacji pełnomocnika organu oraz zawartej w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA ustalił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1305/11, oddalił skargę B.S. i T.S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] marca 2011 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyrok ten jest nieprawomocny.

W ocenie Sądu, ze względu na to, że powyższe orzeczenie jest nieprawomocne, a wynik tego postępowania pozostaje w związku z niniejszą sprawą, należało przedmiotowe postępowanie sądowe zawiesić. Nie bez znaczenia jest również i to – zdaniem Sądu – że wszystkie akta administracyjne dotyczące decyzji, w stosunku do której skarżący domagają się wznowienia postępowania, znajdują się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli skarżący wnosząc o jego uchylenie i zwrot kosztów według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazano na brak związku pomiędzy sprawą stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., skoro przedmiotem niniejszego postępowania jest inna decyzja, bo nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nadto podniesiono, że w sprawie rozstrzyganej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pod sygn. akt VII SA/Wa 1305/11 nie kwestionowano statusu skarżących jako strony w postępowaniu administracyjnym. W związku z tym wydaje się bezzasadne zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie, skoro przedmiotem kontroli jest zasadność umorzenia postępowania przez organy z powodu odmówienia skarżącym statusu strony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Na podstawie ww. przepisu Sąd może zawiesić postępowanie tylko z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie. Przyjęte w analizowanym przepisie rozumienie kwestii prejudycjalnej zakłada istnienie ścisłego związku pomiędzy sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego. Związek ten polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 300).

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sąd I instancji jest decyzja Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Szczecin z dnia [...] maja 2011 r., znak [...], umarzającą postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Szczecin nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. o zmianie decyzji ostatecznej tego organu z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] (znak [...]), o pozwoleniu na budowę piętnastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, szczegółowo opisanych w tej decyzji. Zaskarżoną decyzją Wojewoda Zachodniopomorski przyznał rację organowi I instancji, który uznał, że skarżący z uwagi na brak przymiotu strony, nie mogą skutecznie żądać wznowienia postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Szczecin nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r.

Natomiast w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1305/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kontrolował decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia, na wniosek B.S. i T.S., nieważności decyzji Prezydenta Miasta Szczecin z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę piętnastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych szczegółowo opisanych w decyzji. W sprawie tej zarówno organy administracji, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie kwestionowali statusu skarżących jako strony.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że ostateczne rozstrzygnięcie sprawy zakończonej nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1305/11, nie stanowi kwestii prejudycjalnej dla oceny legalności zaskarżonej decyzji.

Należy bowiem zauważyć, co słusznie podniesiono w zażaleniu, że merytoryczna ocena, czy decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r. (w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Szczecin z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...]) jest zgodna z prawem, a w którym to postępowaniu nadzwyczajnym nie kwestionowano statusu skarżących jako strony, nie ma wpływu na kwestię oceny umorzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Szczecin nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., u podstaw którego (tego umorzenia) legła ocena organów administracji, że skarżącym nie przysługuje status strony (decyzja Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] lipca 2011 r.). Tym samym i dodatkowa kwestia, że akta administracyjne dotyczące decyzji, w stosunku do której skarżący domagają się wznowienia postępowania, znajdują się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie nie czyni prawidłowym zastosowania art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że – wbrew ocenie Sądu I instancji – brak jest podstaw do zawieszenia niniejszego postępowania z urzędu. Dlatego na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

Odnosząc się zaś do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, iż nie może on zostać uwzględniony, albowiem brak jest podstaw prawnych do orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny o zwrocie tego typu kosztów między stronami. Przypomnieć bowiem należy, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadą jest ponoszenie przez strony kosztów postępowania we własnym zakresie (art. 199 p.p.s.a.). W szczególności podstaw tych nie ma w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczących zażalenia, a w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że nie mogą ich stanowić przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. (porównaj: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. J.P. Tarno, wyd. LexisNexis Warszawa 2010, str. 511; postanowienia NSA z dn. 24.06.2010 r., sygn. akt II OZ 594/10 czy z dn. 15.12.2011 r., sygn. akt I OZ 1036/11, npubl.).