Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Po 342/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta P., zw. dalej Prezydentem Miasta, z dnia... w sprawie ze skargi A. S.A. z siedzibą w W., zw. dalej spółką lub skarżącą, na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., zw. dalej SKO, z dnia... w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji w sprawie warunków zabudowy.
W zaskarżonym postanowieniu Sąd Wojewódzki wskazał, że w skardze wniesionej na postanowienie SKO z dnia... w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia... w sprawie warunków zabudowy, spółka wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta z dnia... W uzasadnieniu wniosku spółka wskazała, że wstrzymanie wykonania ww. decyzji Prezydenta Miasta będzie rzutować na przebieg postępowania prowadzonego przez Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie wolnostojącego urządzenia reklamowego.
W tym stanie rzeczy, Sąd stanął na stanowisku, że skarżąca domaga się zastosowania środka określonego w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a. w odniesieniu nie do zaskarżonego postanowienia SKO, lecz do ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia... w sprawie warunków zabudowy. W ocenie sądu pierwszej instancji, pomiędzy postępowaniem dotyczącym określenia warunków zabudowy, a postępowaniem w sprawie wstrzymania wykonania, w ramach postępowania wznowieniowego, ostatecznej decyzji w sprawie warunków zabudowy nie zachodzi tożsamość przedmiotowa. Zaskarżone postanowienie SKO oparto na innej podstawie prawnej niż rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta z dnia... Postanowienie to zapadło w ramach nadzwyczajnego postępowania, jakim jest postępowanie wznowieniowe, które jest odrębnym postępowaniem w stosunku do postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W konsekwencji, w ocenie sądu pierwszej instancji, wniosek o wstrzymanie wykonania nie mógł zostać uwzględniony.
Zaskarżonemu postanowieniu spółka zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., przez błędne rozumienie pojęcia sprawy i stworzenie sztucznego podziału pomiędzy postępowaniem o ustalenie warunków zabudowy a postępowaniem wznowieniowym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zatem zasadą jest wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu.
Sąd administracyjny, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o wniosek skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i ocenić, czy występują wymienione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04, z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I FSK 1263/12). Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia, wniosek taki powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. możliwe jest wstrzymanie wykonania innych niż zaskarżony bezpośrednio do sądu akt, pod warunkiem, że akty te zostały wydane "w granicach tej samej sprawy" rozumianej jako sprawa w sensie materialnoprawnym. Tożsamość sprawy w takim ujęciu będą więc wyznaczały elementy stosunku prawnego wynikającego z zaskarżonego aktu, a więc przede wszystkim identyczność podmiotowa, a także identyczność przedmiotowa, a więc tożsamość praw i obowiązków opartych na danej podstawie faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia (por. postanowienia NSA: z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II FZ 441/12; z dnia 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1651/13; z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 3075/13 (w:) Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; uchwała NSA z dnia 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99, ONSA 2001, Nr 1, poz. 7).
Biorąc pod uwagę, iż w toczącym się postępowaniu dotyczącym odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie warunków zabudowy wniesiono o wstrzymanie wykonania wydanej w postępowaniu zwykłym decyzji w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla samowolnie zrealizowanej inwestycji polegającej na budowie nośnika reklmowego, koniecznym jest rozważenie aspektu tożsamości podmiotowej i przedmiotowej wskazanych wyżej aktów.
Słusznie sąd pierwszej instancji wskazał, że kwestia odmowy ustalenia warunków zabudowy oraz kwestia odmowy wstrzymania wykonania decyzji, nie zachowują tożsamości w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Celem ustalenia warunków zabudowy jest wyłącznie określenie możliwych działań inwestora wobec nieruchomości z uwagi na sposób zabudowy sąsiednich działek i obowiązujące normy prawa. Tymczasem skarga, w której znajduje się wniosek skarżącego dotyczy postanowienia, w którym organ nie badał kwestii merytorycznych dotyczących zabudowy. Postanowienie dotyczące wstrzymania wykonania organ wydał na podstawie art. 152 k.p.a., wskazując, że decyzja o odmowie ustalenie warunków zabudowy nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania. Tak więc, mamy tu do czynienia z odmiennością przedmiotu i celu postępowania wywołanego wnioskiem. Słusznie więc sąd pierwszej instancji stwierdził, że brak jest w przedmiotowej sprawie tożsamości spraw w znaczeniu materialnym, co uzasadniało konstatację, że decyzja Prezydenta Miasta nie mogła być uznana za wydaną w granicach niniejszej sprawy, co wykluczało zastosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. w analizowanym przypadku. W konsekwencji uznać należało, że sąd pierwszej instancji zasadnie odmówił wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji.
Z przytoczonych powyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, mając na uwadze art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.
- - ---------------------- 1