Uzasadnienie
UZSASDNIENIE
M. S.-J. wniosła skargę na decyzję Wojewody M. z dnia [...]. w przedmiocie wymeldowania. Razem ze skargą złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji wskazując, iż w wyniku jej wykonania stanie się osobą bezdomną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 lipca 2007 r., na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji Wojewody M. Zdaniem Sądu decyzja ta nie wywołuje trudnych do odwrócenia skutków, a także nie prowadzi do wyrządzenia znacznej szkody, bowiem zarówno zameldowanie, jak i wymeldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby. Decyzja o wymeldowaniu ma więc na celu doprowadzenie przez organ prowadzący ewidencję do zgodności danych ewidencyjnych ze stanem faktycznym.
Pismem z dnia 1 sierpnia 2007 r. skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika złożyła zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu tego zażalenia wskazano, iż art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mówi nie tylko o skutkach prawnych, ale i faktycznych. Sąd nie uwzględnił natomiast, że decyzja o wymeldowaniu powoduje, iż zainteresowany faktycznie traci możliwość przebywania w danym lokalu. W następstwie tego zaś skarżąca straci dostęp do swoich rzeczy osobistych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zawiera uzasadnionych podstaw. W myśl bowiem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W judykaturze przyjęto pogląd, że chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowania świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wymeldowanie jako stwierdzające jedynie pewien stan faktyczny, nie może co do zasady spowodować niebezpieczeństwa znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 powołanej wyżej ustawy, a tylko taka podstawa mogłaby stanowić przesłankę wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
W przedmiotowej sprawie skarżąca podniosła, iż w wyniku wykonania decyzji o wymeldowaniu stanie się osobą bezdomną, pozbawioną możliwości korzystania z rzeczy znajdujących się w lokalu, z którego ma zostać wymeldowana. Skoro jednak wymeldowanie jest jedynie potwierdzeniem określonego faktu, tj. opuszczenia mieszkania, nie można zatem uznać, aby w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca stała się osobą bezdomną.
Również pozbawienie skarżącej możliwości korzystania z rzeczy znajdujących się w lokalu nie może stanowić podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, meldunku nie należy bowiem mylić, ani utożsamiać z prawem do władania rzeczą.
Zgodzić się zatem należy z poglądem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, iż sytuacja strony nie uzasadnia zastosowania ochrony tymczasowej o jakiej mowa w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.