Uzasadnienie
W dniu 22 maja 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga W. N. i C. N., zw. dalej skarżącymi, na postanowienie L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L., zw. dalej WINB, z dnia 10 kwietnia 2015 r., nr..., w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego. Formułując szereg wniosków procesowych, skarżący wnieśli m.in. o wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P., zw. dalej PINB, z dnia 4 lutego 2015 r., nr..., o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia z powodu uchylania się od wykonania obowiązku dokonania rozbiórki samowolnie zrealizowanego zbiornika ścieków.
Rozpatrując wiosek skarżących Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania postanowienia PINB z dnia 4 lutego 2015 r. wskazując, że w przedmiotowej sprawie, nie jest możliwa weryfikacja twierdzeń skarżących z uwagi na brak uzasadnienia złożonego wniosku, co oznacza, że skarżący odstąpili od uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek opisanych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a.
Na powyższe postanowienie skarżący wnieśli zażalenie wskazując na niewłaściwe zastosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja zażalenia sprowadzała się do twierdzenia, że skarżący nie mają obowiązku szerokiego uzasadniania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, ich obowiązki sprowadzają się jedynie do jego złożenia, dalsze zaś działania, w szczególności ocena, czy w świetle opisanej w skardze sytuacji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy do kompetencji sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W przedmiotowej sprawie 4 lutego 2015 r. PINB wydał postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyli W. i C. N. W dniu 22 maja 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga na postanowienie WINB z dnia 10 kwietnia 2015 r., w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego, w której zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania ww. postanowienia. W odpowiedzi na skargę z dnia 22 maja 2015 r. organ drugiej instancji poinformował sąd pierwszej instancji, że kompletne akta administracyjne zostaną przekazane do sądu, po rozpatrzeniu zażalenia pana C. N. na postanowienie PINB z dnia 4 lutego 2015 r. W piśmie z dnia 02 czerwca 2015 r. WINB wskazał, że załącznik do przedmiotowego pisma stanowią akta administracyjne sprawy zakończonej postanowieniem WINB z dnia 10 kwietnia 2015 r., którym organ po rozpoznaniu zażalenia W. N., umorzył postępowanie zażaleniowe w sprawie nałożenia na właściciela C. N. grzywny w celu przymuszenia.
Jednak podkreślić jednocześnie należy, że w aktach administracyjnych nadesłanych przez organ znalazło się również postanowienie WINB z dnia 2 czerwca 2015 r., którym organ, po rozpoznaniu zażalenia C. N., na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz 267 ze zm.), zw. dalej k.p.a., uchylił zaskarżone postanowienie z dnia 4 lutego 2015 r.
Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2015 r. sąd pierwszej instancji odmówił wstrzymania wykonania postanowienia PINB z dnia 4 lutego 2015 r.
W związku z tak kształtującym się stanem faktycznym Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że postanowienie z dnia 4 lutego 2015 r. adresowane do C. N., zostało uchylone rozstrzygnięciem kasatoryjnym organu odwoławczego, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Postanowienie to jest procesowym wyrazem uznania przez organ odwoławczy, że zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji naruszało prawo, jego uchylenie powoduje skutek zniesienia postanowienia o nałożeniu grzywny. Co za tym idzie, uchylone postanowienie przestaje mieć moc prawną, nie jest więc wiążące dla osoby, dla której zostało wydane. Skoro wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył uchylonego postanowienia należy uznać, że wniosek ten był bezprzedmiotowy. W takiej sytuacji sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., błędnie odmówił wstrzymania wykonania postanowienia z 4 lutego 2015 r. rozpatrując przedmiotowy wniosek merytorycznie.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 189 i 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.
- - ---------------------- 1