Postanowienie NSA z 9 lutego 2018 r., II OZ 92/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 9 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. D. i B. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu umarzające postępowanie sądowe

Sprawa

w sprawie ze skargi Z. D. i B. D. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie nakazu przeprowadzenia kontroli i wykonania ekspertyzy stanu technicznego budynku mieszkalnego jednorodzinnego postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Andrzej Gliniecki przewodniczący

Uzasadnienie

Z. i B. D. wnieśli skargę na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu przeprowadzenia kontroli i wykonania ekspertyzy stanu technicznego budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

Następnie w piśmie z dnia 26 września 2017 r. wnieśli o zawieszenie przedmiotowego postępowania z uwagi na ich wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] maja 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 13 października 2017 r. odmówił zawieszenia postępowania sądowego, ponieważ wniosek skarżących o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji skierowany do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zainicjował postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dopiero w dniu [...] lipca 2017 r. (pismo GINB zawiadamiające o wszczęciu), a więc po wniesieniu skargi, co nastąpiło w dniu 4 lipca 2017 r. Brak było wiec podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie wobec zawieszenia przez GINB w/w postępowania nadzwyczajnego Sąd uznał, że brak też było podstaw do zawieszenia niniejszego postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Skarżący w piśmie z dnia 25 października 2017 r. (data nadania przesyłki) oświadczyli, że cofają skargę wniesioną w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 14 listopada 2017 r. na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. umorzył przedmiotowe postępowanie sądowe.

Zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 14 listopada 2017 r. wnieśli Z. i B. D. W uzasadnieniu zażalenia podnieśli, że Sąd błędnie przyjął za datę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, datę zawiadomienia wydanego przez GINB o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, pomijając art. 61 § 3 k.p.a. Dodatkowo wskazali, że postanowienie z dnia 13 października 2017 r. nie zawiera podstawy prawnej ani uzasadnienia. Skarżący wnieśli o "zmianę i uzupełnienie uzasadnienia" postanowienia z dnia 14 listopada 2017 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnianie.

Zgodnie z art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Takie uprawnienie przyznane stronie postępowania sądowadministracyjnego stanowi wyraz zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem postępowania sądowadministracyjnego w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Tylko w takim przypadku sąd może odstąpić od obowiązku umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Tym samym uznanie cofnięcia skargi za niedopuszczalne wymaga pozytywnego ustalenia przez sąd istnienia nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

W rozpoznawanej sprawie skarżący w piśmie z dnia 25 października 2017 r., cofnęli skargę w sprawie sygn. akt II SA/Wr 490/17. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, żądanie cofnięcia skargi zostało sformułowane w sposób jasny i jednoznaczny.

Sąd podziela pogląd zaprezentowany w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt I OZ 596/16 (orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym wskazano, że motywy, jakimi kierował się skarżący cofając skargę nie podlegają ocenie Sądu chyba, że cofnięcie ma na celu obejście prawa. Czynnościami mającymi na celu obejście prawa są czynności, które zawierają pozór zgodności z prawem. Do grupy takich czynności będą zaliczane czynności, których treść nie zawiera wprawdzie elementów wprost sprzecznych z ustawą, ale skutki, które przez te czynności mają być wywołane naruszają zakazy lub nakazy wynikające z dyspozycji ustawowych (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz 2011, s. 324).

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie można mówić o obejściu prawa w rozumieniu art. 60 p.p.s.a. Wskazane przez skarżących okoliczności mają subiektywny charakter. Zasadnie zatem, wbrew zarzutom podnoszonym w zażaleniu, Sąd pierwszej instancji umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 oraz § 2 p.p.s.a. Jednocześnie odnosząc się do argumentacji zażalenia należy podkreślić, ustawa prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje żadnego środka zaskarżenia w przypadku odmowy zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też Sąd nie sporządza uzasadnienia postanowienia w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. Dodatkowo należy podkreślić, iż datą wszczęcia postępowania administracyjnego jest zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a. dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej, a nie jak wskazał to Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia data zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Uchybie to jednak nie ma żadnego wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, ponieważ Sąd I instancji prawidłowo umorzył postępowanie sądowoadminsitracyjne.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.