Postanowienie NSA z 25 października 2013 r., II OZ 920/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 25 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. F. i H. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 477/13 odmawiające skarżącym wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi E. F. i H. F. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji

Skład

Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 477/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił E.F. i H. F. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. F. i H.F. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych a dokładnie wykonania w budynku mieszkalnym, położonym na terenie działki nr [...], przy ul. [...] w K. M., następujących robót budowlanych, polegających na rozbiórce: 1. likwidacji otworu okiennego (okna połaciowego), 2. północnej połaci dachu nadbudowanej części obiektu, 3. rozbudowanej części budynku od strony wschodniej, to jest balkonu oraz wspierającego go słupa i fundamentu pod nim, 4. rozbudowanej i nadbudowanej od strony południowej części budynku, 5. części (fragmentu) zachodniej połaci dachowej. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazali, że w sprawie mogą zachodzić wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucili Sądowi I instancji naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na wadliwej interpretacji tej normy prawnej poprzez przyjęcie, że w przypadku wniosku o ochronę tymczasową, w przypadku orzeczonego nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego, konieczne jest wykazywanie przez skarżących ich sytuacji majątkowej i wskazywanie dowodów na poparcie tej sytuacji. Skarżący wskazali, że z poglądów doktryny jak i orzecznictwa sądowego – np. post. NSA z dnia 23 marca 2011 r., II OSK 476/11 wynika, że nakaz rozbiórki części lub całości obiektu budowlanego w zakresie skutków jakie może wywołać, tj. zarówno jeśli chodzi o wyrządzenie znacznej szkody majątkowej jak i trudnych do odwrócenia skutków, jest faktem notoryjnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu, ani czynności. Od powyższej zasady są wyjątki. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu skargi sądowi, sąd może, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, za wyjątkiem wskazanym w tym przepisie.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zdaje się być utarty już pogląd, że rozbiórka obiektu budowlanego przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej ze swej istoty wiąże się z potencjalnym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a to z tego powodu, że nakaz rozbiórki może okazać się wadliwy. W razie uwzględnienia skargi skutki nieuzasadnionej rozbiórki dotkną właściciela obiektu, a ewentualnie udzielona mu ochrona okaże się iluzoryczna (porównaj: orzeczenia NSA z dn. 25.09.2013 r., sygn. akt II OSK 2219/13, z dn. 8.09.2009 r., sygn. akt II OZ 828/10, LEX nr 743922, z dn. 27.11.2009 r., sygn. akt II OZ 1047/09, LEX nr 587385 i z dn. 27.10.2005 r., sygn. akt II OZ 897/05, npubl.).

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 188 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.