Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 listopada 2024 r. sygn. akt VII SPP/Wa 222/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił sprzeciw K. P. od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2024 r. o odmowie przyznania D. K. prawa pomocy w zakresie całkowitym.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie postanowienie referendarza sądowego z dnia 26 września 2024 r. o odmowie przyznania prawa pomocy D. K. doręczone zostało jedynie D. K. Z tego wynika, że legitymację do zaskarżenia tego postanowienia ma wyłącznie jego adresat wymieniony wyżej, tj. D. K., która nie skorzystała z tego prawa. Natomiast w niniejszej sprawie sprzeciw został wniesiony przez K. P., która nie ma legitymacji do jego wniesienia. Zatem wniesiony przez K. P. sprzeciw był, w ocenie Sądu, niedopuszczalny i podległ odrzuceniu.
Od powyższego postanowienia zażalenie złożyły K. P. i D. K., wnosząc o jego uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z treścią art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) od zarządzeń i postanowień wydanych przez referendarza sądowego, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Jak przyjął NSA w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 30 listopada 2009 r., sygn. akt I GPS 1/09 (publ. ONSAiWSA z 2010 r. Nr 2, poz. 17), na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wydane na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a., o odrzuceniu sprzeciwu wniesionego od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy przysługuje zażalenie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji trafnie zauważył, że sprzeciw K. P. jest niedopuszczalny. Należy wskazać, że stroną postępowania o przyznanie prawa pomocy jest wyłącznie wnioskodawca (D. K.) i ani strona przeciwna, ani inni uczestnicy postępowania nie biorą w nim udziału, gdyż postępowanie to nie dotyczy ich interesu prawnego. W tych warunkach jeżeli sprzeciw od postanowienia o odmowie przyznania D. K. prawa pomocy wniosła K. P., to Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że ten sprzeciw jest niedopuszczalny, a tym samym wymagane było jego odrzucenie.
Z tych względów zażalenie wniesione przez skarżące na postanowienie o odrzuceniu sprzeciwu podlegało oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.