Uzasadnienie
Postanowieniem z 27 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie o sygn. akt II SAB/Wr 31/15 odmówił uzupełnienia wyroku WSA we Wrocławiu z 15 marca 2017 r., którym uzupełnił własny wyrok z 19 listopada 2015 r. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wyrok z dnia 19 listopada 2015 r. uzupełniony wyrokiem z dnia 15 marca 2017 r. jest kompletny i zawiera wszelkie elementy wymagane prawem. Orzeczono nim o całości skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w przedmiocie budowy pawilonu handlowo-usługowego.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA we Wrocławiu, a także zasądzenia na rzecz skarżącego J. K. kosztów postępowania zażaleniowego. Zarzucił naruszenie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy, a w konsekwencji nieuwzględnienie wniosku skarżącego z 4 czerwca 2018 r. o orzeczenie o kosztach postępowania zażaleniowego; naruszenie art. 157 § 1 w zw. z art. 157 § 2 i art. 16 P.p.s.a. poprzez jego zastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy, a w konsekwencji odmowę uzupełnienia wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Niewątpliwie zatem strona może żądać uzupełnienia wyroku w przedmiocie kosztów postępowania, jeżeli sąd nie orzekł w tym zakresie.
Z akt sprawy wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 19 listopada 2015 r. uwzględniając skargę J. K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w[...], w punkcie pierwszym zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] do wydania aktu w sprawie wybudowania pawilonu handlowo-usługowego zlokalizowanego na działce o numerach ewidencyjnych[...], w punkcie drugim stwierdził, że postępowanie w sprawie prowadzone było w sposób przewlekły, a przewlekłość nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, w punkcie trzecim zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący wnioskiem z dnia 4 lutego 2016 r. wniósł o uzupełnienie wyroku z dnia 19 listopada 2015 r. poprzez orzeczenie organowi grzywny w wysokości 30 000 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 31 maja 2016 r. odmówił uzupełnienia wyroku. W uzasadnieniu Sąd przywołał fragment uzasadnienia prawomocnego wyroku z dnia 19 listopada 2015 r., w którym odniósł się do zawartego w skardze żądania wymierzenia grzywny organowi. Na powyższą odmowę uzupełnienia wyroku skarżący pismem z dnia 29 lipca 2016 r. złożył zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 13 października 2016 r. uchylił zaskarżone postanowienie z dnia 31 maja 2016 r. Następnie wyrokiem z dnia 15 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uzupełnił własny wyrok z dnia 19 listopada 2015 r. w ten sposób, że po punkcie trzecim dodał punkt czwarty o następującej treści: "IV. oddala skargę w pozostałym zakresie". Pismem z dnia 7 sierpnia 2017 r. skarżący powołując się na pouczenie z protokołu rozprawy z dnia 15 marca 2017 r. wniósł o nadesłanie wyroku z dnia 15 marca 2017 r. wraz z uzasadnieniem. Pismem z dnia 6 października 2017 r. skarżący wniósł o nadesłanie wyroku z dnia 15 marca 2017 r. wraz z uzasadnieniem. Następnie postanowieniem z dnia 6 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 141 § 2 i 3 P.p.s.a. odmówił sporządzenia i doręczenia uzasadnienia wyroku z dnia 15 marca 2017 r. J. K. pismem z dnia 18 grudnia 2017 r. wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 6 listopada 2017 r., a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 marca 2018 r. uchylił postanowienie WSA z dnia 6 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny sporządził uzasadnienie do wyroku z dnia 15 marca 2017 r., wyrok został doręczony skarżącemu w dniu 1 czerwca 2018 r.
Wnioskiem z dnia 4 czerwca 2018 r. skarżący wniósł o uzupełnienie sentencji wyroku z dnia 15 marca 2017 r. poprzez orzeczenie o kosztach postępowania zażaleniowego. W uzasadnieniu wniosku wywiódł, że NSA postanowieniem z dnia 8 marca 2018 r. uwzględnił zażalenie skarżącego i uchylił postanowienie WSA z 6 listopada 2017 r. o odmowie sporządzenia uzasadnienia. Dlatego zasadny jest wniosek o uzupełnienie wyroku w zakresie kosztów postępowania zażaleniowego.
W świetle powyższego zasadne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji o braku podstaw do uwzględnienia wniosku o uzupełnienie wyroku z dnia 15 marca 2017 r. Wyrokiem tym WSA we Wrocławiu uzupełnił własny wyrok z 19 listopada 2015 r. Orzeczenie to jest kompletne i zawiera wszelkie elementy w zakresie skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania. Na moment wydania wyroku z 15 marca 2017 r. nie istniały koszty postępowania zażaleniowego, albowiem powstały one później, tj. w wyniku uchylenia przez NSA w dniu 8 marca 2018 r. postanowienia WSA z 6 listopada 2017 r. o odmowie sporządzenia uzasadnienia wyroku z 15 marca 2017 r. Koszty powstałe po tej dacie nie mogą być uwzględnione w wyroku w wyniku jego uzupełnienia. Nie zostały bowiem spełnione przesłanki określone w art. 157 § 1 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.