Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 4 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 56/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił wniosek skarżącego J. S. o wstrzymanie wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] października 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania skarżącego od decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...] września 2017 r. o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.
W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, z uwagi na "poważne niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody znacznych rozmiarów i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków".
Sąd pierwszej instancji oddalając wniosek stwierdził, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Jako że w tej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania zostało objęte ostateczne postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania to, zdaniem Sądu pierwszej instancji, postanowienie takie nie wywołuje skutków materialnych, lecz jest wyłącznie rozstrzygnięciem formalnym. Stwierdzając bowiem niedopuszczalność środka zaskarżenia (odwołania) zamyka się drogę do merytorycznego rozpoznania tego środka. W ocenie Sądu, wstrzymanie wykonania takiego postanowienia mogłoby spowodować jedynie wstrzymanie skutków procesowych takiego postanowienia, które polegałyby na tym, że postanowienie to utraciłoby cechę ostateczności. Ten zaś skutek wstrzymania wykonania postanowienia w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania nie pociąga za sobą ani niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody, ani spowodowania następstw trudnych do odwrócenia.
Skarżący w zażaleniu podniósł, że zaskarżone postanowienie "rodzi bezpośrednie i materialne skutki prawne, związane z przymiotem legalności decyzji środowiskowej, stanowiącej niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla środowiska naturalnego oraz życia i zdrowia ludzi". W ocenie skarżącego, postanowienie "nie jest jedynie zwykłym rozstrzygnięciem procesowym, lecz umożliwia beneficjentom decyzji środowiskowej uzyskanie wszystkich instrumentów prawnych, niezbędnych dla uruchomienia inwestycji". W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na zażalenie organ administracji wniósł o jego oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.
Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy Sąd pierwszej instancji, który niezastosował ochrony tymczasowej, nie naruszył art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302). Sąd administracyjny wydając bowiem orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, opiera swoje rozstrzygnięcie przede wszystkim o wniosek skarżącego, zestawiając okoliczności i argumenty w nim podniesione z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy i ocenia, czy występują wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki wstrzymania wykonania takiego aktu lub czynności.
Okoliczności uzasadniające zastosowanie ochrony tymczasowej powinny być wskazane przez skarżącego we wniosku złożonym na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Tylko wyjątkowo można wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, mimo że skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie, jeżeli potrzeba wstrzymania wykonania jest oczywista i wynika z charakteru zaskarżonego aktu. Ponadto przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności mogą być jedynie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewystarczające dla zastosowania ochrony tymczasowej jest zatem powołanie się jedynie na skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie.
Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że skarżący ani we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, ani w zażaleniu na postanowienie Sądu pierwszej instancji nie wyjaśnił w jaki sposób wykonanie zaskarżonego postanowienia lub poprzedzającej je decyzji organu administracji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia spowodują powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.
Tym samym zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a wniesione na nie zażalenie niezasadne.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.
Odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na zażalenie wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony, albowiem przepisy art. 209 w zw. z art. 203 i art. 204 p.p.s.a. regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego i nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji.