Postanowienie NSA z 5 października 2007 r., II OZ 928/07

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 5 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia C. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lipca 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 413/07 w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym

Sprawa

w sprawie ze skargi C. O. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Roman Ciąglewicz przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 23 lipca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 413/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał C. O. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 (sto) złotych, oddalając wniosek w pozostałym zakresie. Sąd uznał, iż stan majątkowy, obejmujący dom o powierzchni (...) m2, mieszkanie o powierzchni (...) m2 i nieruchomość rolną o powierzchni (...) m2 oraz dochody skarżącego, w wysokości (...) zł miesięcznie, jak i posiadane przez niego oszczędności w kwocie (...) zł, uniemożliwiają mu pokrycie kosztów związanych z dokonaniem opłaty sądowej należnej z tytułu wniesienia skargi, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dlatego też biorąc pod uwagę sytuację majątkową i wysokość wpisu, wynoszącego 200 zł przyjął, iż uzasadnione jest częściowe przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Na powyższe postanowienie C. O. wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wskazał w nim, iż nie jest w stanie sprostać wymaganiom przepisów postępowania sądowego z uwagi na wysokie koszty, których nie może opłacić z otrzymanej emerytury w wysokości (...) zł. Wyjaśniając, iż zgromadzone oszczędności przeznaczone są na koszty leczenia, wniósł o zmianę punktu 2 zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie sprawy bez adwokata oraz przekazanie postanowienia Wojewody Ś. Nr [...] z dnia [...] do ponownego rozpoznania w Urzędzie Wojewódzkim w K. Dodatkowo, odnosząc się do przedmiotu zaskarżenia podał, iż plan zagospodarowania przestrzennego w danym terenie wydany został dopiero dnia 29 lipca 2005 r., a teren ten był zablokowany przez (...).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Prawo pomocy stanowi instytucję służącą realizacji konstytucyjnego prawa do sądu. W myśl art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., w zakresie całkowitym obejmuje ono zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a przesłanką uzasadniająca uwzględnienie wniosku strony o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym jest wykazanie przez ubiegającego się o nią, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Stosowanie zaś do art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, określonym w art. 245 § 3 i 4 P.p.s.a., następuje w sytuacji wykazania, że strona nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jedynymi przesłankami warunkującymi udzielenie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym są zatem przesłanki materialne.

Uwzględniając powyższe uznać trzeba, iż Sąd I instancji rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy prawidłowo odniósł się do sytuacji materialnej skarżącego. Jednocześnie podzielić należy stanowisko, iż wykazany stan majątkowy oraz wysokość comiesięcznych dochodów nie uzasadniają przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesione zażalenie nie ma usprawiedliwionej podstawy. Uwzględniając jego treść wskazać jednak przyjdzie, iż orzeczenie w przedmiocie prawa pomocy nie rozstrzyga o zasadności skargi, zaś brak adwokata nie wyłącza dokonania przez Sąd I instancji oceny legalności zaskarżonego aktu.

Wobec powyższego, na mocy art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.