Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 maja 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 574/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 lutego 2016 r.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 11 lutego 2016 r. odrzucił ponowny wniosek M. W. o wyłączenie sędziego WSA w Krakowie Bożeny Blitek. Odpis tego postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 22 lutego 2016 r.
W dniu 29 lutego 2016 r. M. W. wniosła pismo (k-427), w którym wskazała, że wnosi ona o uchylenie postanowienia WSA w Krakowie z dnia 11 lutego 2016 r., kwestionując jego zasadność.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, odrzucając zażalenie, wskazał, że istotne znaczenie ma fakt, że przedmiotowe zażalenie zostało wniesione na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 11 lutego 2016 r. odrzucające ponowny wniosek skarżącej o wyłączenie sędziego WSA w Krakowie Bożenny Blitek. Stosownie do art. 22 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., ponowny wniosek o wyłączenie sędziego niezawierający podstaw wyłączenia lub opierający się na tych samych okolicznościach, podlega odrzuceniu bez składania wyjaśnień przez sędziego, którego dotyczy. Postanowienie o odrzuceniu wydaje sąd w składzie trzech sędziów na posiedzeniu niejawnym. Z art. 22 § 4 P.p.s.a., a także art. 194 P.p.s.a. nie wynika, aby na postanowienie odrzucające ponowny wniosek o wyłączenie sędziego przysługiwało zażalenie. Skoro skarżąca w treści swojego pisma z dnia 29 lutego 2016 r. wyraźnie kwestionowała prawidłowość postanowienia WSA w Krakowie z dnia 11 lutego 2016 r., a dodatkowo pismo to wniesiono w terminie siedmiu dni od doręczenia tego postanowienia, należało uznać, że pismo to stanowi zażalenie na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 11 lutego 2016 r. Natomiast z przedstawionych wyżej rozważań wynika, że na powyższe postanowienie zażalenie nie przysługuje. Zatem zażalenie podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 i art. 22 § 4 P.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła M. W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego postanowienia, a polegający na uznaniu, iż pismo wniesione przez skarżącą stanowi zażalenie, a nie nowy wniosek oparty jedynie na niezgodności z treścią uzasadnienia poprzednio oddalonego wniosku o wyłączenie sędziego. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Podniosła, że pismo skarżącej z dnia 11 lutego 2016 r. miało stanowić samodzielny i nowy wniosek o wyłączenie sędziego, a jedynie z uwagi na dotychczasowe rozstrzygnięcia podejmowane w sprawie, skarżąca uznała potrzebę wskazania istotnych elementów stanu faktycznego sprawy i wyrażenie sprzeciwu dla wydanego uprzednio postanowienia.
W ocenie skarżącej zachodziła podstawa do samodzielnego wyłączenia się określonego personalnie sędziego i stąd wniosek złożony przez skarżącą. Bezpodstawne jest wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż zachodziła przesłanka odrzucenia zażalenia, skoro pismo skarżącej nie stanowiło zażalenia.
Zażalenie skarżąca złożyła także osobiście w odrębnym piśmie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Prawidłowo ocenił Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu, że pismo skarżącej z dnia 29 lutego 2016 r. jest zażaleniem. W orzecznictwie niejednokrotnie podkreśla się, że o tym, czy pismo jest skargą, zażaleniem czy wnioskiem decyduje jego treść, a nie forma zewnętrzna. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ulega wątpliwości, że treść pisma skarżącej z 29 lutego 2016 r. wskazuje, że stanowi ono zażalenie i prawidłowo zostało ono ocenione przez Sąd I instancji, jako zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 lutego 2016 r. W treści pisma wyraźnie skarżąca wskazała, że wnosi o "uchylenie Postanowienia 11 luty 2016 r."
Skoro więc skarżąca w treści swojego pisma z dnia 29 lutego 2016 r. wyraźnie kwestionowała prawidłowość postanowienia WSA w Krakowie z dnia 11 lutego 2016 r., a dodatkowo pismo to wniesiono w terminie siedmiu dni od doręczenia tego postanowienia, to należało uznać, że pismo to stanowi zażalenie na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 11 lutego 2016 r. Natomiast z art. 22 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej P.p.s.a., a także art. 194 P.p.s.a., nie wynika, aby na postanowienie odrzucające ponowny wniosek o wyłączenie sędziego przysługiwało zażalenie.
Skoro na to postanowienie zażalenie nie przysługuje, słusznie Sąd I instancji odrzucił je na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 i art. 22 § 4 P.p.s.a.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.