Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2015 r. sygn. akt II SAB/Wr 54/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu skargi J. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Oławie w sprawie budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego przy ul. [...] w J. w pkt I stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Oławie dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; w pkt II stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; w pkt III wymierzył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Oławie grzywnę w wysokości 1000 zł; w pkt IV zasądził od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Oławie na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W piśmie z dnia 28 stycznia 2016 r. skarżący wniósł zażalenie na pkt III wyroku zarzucając naruszenie art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) i wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia w poprzez wymierzenie PINB w Oławie grzywny w wysokości 30 000 zł oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega odrzuceniu.
Zgodnie z treścią art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona prze adwokata lub radcę prawnego z zastrzeżeniem § 2 i 3. W sprawach wymienionych w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a. skargę kasacyjną może sporządzić także sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, a ponadto Rzecznik Praw Obywatelskich. Obowiązek ustanowiony w powołanym przepisie ma charakter bezwzględny, co oznacza, że żadne szczególne okoliczności nie uprawniają strony do osobistego sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięcie zawarte w pkt III wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 10 grudnia 2015 r. orzekające o wymierzeniu Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Oławie grzywny w wysokości 1000 zł należy uznać za rozstrzygniecie merytoryczne w sprawie i w powiązaniu z pkt I i pkt II wyroku traktować jako jedną całość rozstrzygnięcia. Z uwagi na to, iż jest to rozstrzygnięcie merytoryczne w sprawie, zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a. przysługuje od niego skarga kasacyjna, o czym skarżący został pouczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu.
Bezsporne jest, że J. K. osobiście sporządził pismo z dnia 28 stycznia 2016 r. zatytułowane jako zażalenie i nie należy on do podmiotów wymienionych w art. 175 § 2 p.p.s.a. Stosownie zaś do art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. odrzuceniu podlega zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne. W niniejszej sprawie zażalenie na pkt III wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 10 grudnia 2015 r. jest niedopuszczalne, a nawet w przypadku uznania go za skargę kasacyjną, zostało wniesione zostało przez podmiot nieuprawniony do jego sporządzenia, co powodowało konieczność jego odrzucenia z uwagi na jego niedopuszczalność.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 173 § 1 oraz art. 175 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
Odnosząc się do wniosku w zakresie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, należy stwierdzić, że zgodnie z art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, co do zasady nie jest zatem uprawniony do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w orzeczeniu, które nie jest jednym z orzeczeń, o których mowa w art. 209 p.p.s.a. Brak jest w tym przepisie podstaw do zamieszczania orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania w innych orzeczeniach, kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w tym przepisie (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07, ONSA i WSA 2008/2/23).