Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 52/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Gdańsku odrzucił skargę B. G. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego.
W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że B. G. zaskarżyła do WSA w Gdańsku ww. decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] czerwca 2016 r. Jednocześnie skarżąca wystąpiła z wnioskiem o zwolnienie ją z kosztów sądowych.
Postanowieniem referendarza sądowego WSA w Gdańsku z dnia 16 marca 2017 r. pozostawiono bez rozpoznania ww. wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy, a następnie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III WSA w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2017 r. - na podstawie art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wówczas: t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – "Ppsa"), stosownie do § 2 ust. 3 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) - zobowiązano pełnomocnika skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie o wpis zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 8 maja 2017 r., jednak w zakreślonym terminie wpis od złożonej skargi nie został uiszczony.
Wobec wskazanych okoliczności sąd pierwszej instancji, na mocy art. 220 § 3 Ppsa, skargę odrzucił.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła B. G., reprezentowana przez swoją matkę – C. B., wnosząc o jego uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw.
Mając na uwadze treść art. 220 § 1 i 3 Ppsa (aktualnie: t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) oraz dotychczasowy przebieg postępowania sądowoadministracyjnego, należy stwierdzić, że sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił skargę. Po wydaniu postanowienia referendarza sądowego WSA w Warszawie z dnia 16 marca 2017 r. pozostawiającego bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy, pełnomocnik skarżącej zarządzeniem z dnia 20 kwietnia 2017 r. został wezwany do usunięcia braku fiskalnego skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 100 zł. Wezwanie to należało wykonać, zgodnie z pouczeniem, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Bezsporne jest, gdyż skarżąca faktu tego nie kwestionuje, że wezwanie to nie zostało wykonane. Zatem sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że nieuzupełnienie braku fiskalnego skargi, pomimo wystosowanego wezwania, uzasadniało jej odrzucenie stosownie do treści art. 220 § 3 Ppsa.
Odnosząc się do zażalenia wyjaśnić należy, że pełnomocnik skarżącej nie wskazał żadnych przepisów prawa, które zostały naruszone zaskarżonym postanowieniem, ani nie podniósł zarzutów merytorycznych dotyczących tego postanowienia.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.